Μόνο Λέξεις

Και είναι μέρες σαν και αυτές, που δεν έχει ήλιο, που δεν βρέχει.
Που μαθαίνεις ότι ακόμα ένα δισκάδικο κλείνει, που ψιχαλίζει γλίτσα, που δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει αύριο και πως θα είσαι σε ένα μήνα, που η τελέυταια φράση που άκουσες να έρχεται απ’έξω ήταν “δέκα κιλά λουκάνικα έχω σπίτι, ξέρεις τι είναι, τι θα τα κάνω, δεν τα θέλει κανένας”, που μελαγχολείς χωρίς να έχεις την πολυτέλεια να το ευχαριστηθείς με 2 ουίσκια, έναν φίλο και μουσική της προκοπής. Μέρες σαν κι αυτές που πέφτεις στη παγίδα τής μελούρας και των Paradise Lost.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s