Άννα, δεν ήμασταν εμείς για αεροπλάνα.

Όποτε ανεβαίνω στα βόρεια προάστια χάνομαι. Πεύκη, Μαρούσι, Κηφισιά, ένα σωρό άγνωστοι δρόμοι που τελειώνουν σε πλατείες και καμπύλες που σε μπερδεύουν. Χώρια το άγχος για το αν βρίσκεσαι στη “σωστή” πλευρά των γραμμών του ηλεκτρικού.

Πιο πολύ όμως χάνομαι στις σκέψεις, σκέψεις που πάντα καταλήγουν σε εκείνη τη βραδιά που γυρίσαμε με τον Ψηλό από τη Κηφισιά με τα πόδια, χιόνι παντού, αυτοκίνητο πουθενά, χρήματα επίσης.

Είχαμε ανέβει με το τρένο, κατεβήκαμε Μαρούσι ή ΚΑΤ, ποιος θυμάται, ακούσαμε το Happy Together, το Popcorn και τη Κυρά Γιώργαινα στο juke box, το Alone In Paris στο φορητό κασετόφωνο, κατεβάσαμε τη στάθμη στα ουίσκια κάποιου μπαμπά, παίξαμε ξύλινο, δώσαμε φρούδες ελπίδες σε κορίτσια ότι θα τα ξαναδούμε και νάμαστε τώρα μετά από τρεις ώρες ποδαρόδρομο παγωμένοι αλλά γαμάτοι έξω από το Broadway.Την επόμενη φορά να είναι καλοκαίρι Ψηλέ, τότε, στη χειρότερη να βράσουμε καμιά πλαστική κουτάλα μαζί με τα μακαρόνια και να μείνουμε νηστικοί.


Advertisements

2 thoughts on “Άννα, δεν ήμασταν εμείς για αεροπλάνα.”

  1. Αγαπητέ,κύριε Γιώργο:

    Πόσες θύμησες (οι) μας ξυπνήσατε με αυτήν την ανάρτισιν σας! Αμντε τώρα ανταμώσαμε να λέμε κε να ενθυμούμασθε πιο συχνά τας νεανικάς μας περιπέτειας!

    Αλλά φταίη το Σύστημα,
    Dr.Φλάντζας

  2. Αγαπητέ Φλάντζα,πρόσφατα έμαθα και ποιος είσαι,βασάνισα έναν παλιό μας συμμαθητή και ομολόγησε, πρέπει να ανταμώσουμε, αυτό είναι σίγουρο. Μέχρ τότε διάβασε αυτό (http://goo.gl/z9GWO), θα σου θυμίσει ακόμα περισσότερα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s