Πανκς Τανκς

fuck_censorship_25mm_badge_xlΜια ιστορία του Bill Hunchback

Χθες γυρίζοντας από την εκπομπή και τις μπύρες μετά, που είχαν έναν εποικοδομητικό με την έννοια της κουβέντας για τη μουσική, την τέχνη και την ελπίδα, χαρακτήρα, συνάντησα στο δρόμο τυχαία το Δημήτρη τον Τανκς. Τον λέγαμε έτσι -πίσω τότε- γιατί σε μια αλλοφρονούσα γριά που είχε ρωτήσει αν ήμασταν Πανκς είχε απαντήσει πως “όχι είμαστε Τανκς”.

Για να είμαι ειλικρινής νόμιζα ότι έχει φύγει στο εξωτερικό ή οτι τον πάτησε κάνα μηχανάκι τόσον καιρό που είχα να τον δω.Μετά την κουβέντα με τα παιδιά στις μπύρες το θεώρησα κάτι σαν οιωνό που έλεγαν και οι Ιροκουά.
-Τι κάνεις ρε με θυμάσαι;
-Ωπ τι έγινε Μπίλλυ; πως πάει ρε ; χρόνια και ζαμάνια.Δεν έρχεσαι Κυψέλη πια έ;
-Γιατί ρε που να έρθω Κυψέλη;
-Χαχαχα δίκιο έχεις το είπα γενικώς …Εγώ εδώ .Μέσα στα γκαράζ με κάτι φίλους βαράμε κλαπατσίμπαλα. Εσυ;
-Εγώ εκεί. Έξω. Βαράω κλαπατσίμπαλα.
-Καλύτερα έξω φίλε.Έχει άλλον αέρα, βλέπεις πως ζει ο κόσμος.
-Καλύτερα μέσα φίλε.Επιλέγεις τον αέρα.Δε σ’ επηρεάζει το πως ζει ο κόσμος.
Είπαμε κι άλλα τέτοια στηρικτικά για τη ζωή του καθενός και χωρίσαμε, μα δεν πέρασαν 5 λεπτά ώσπου ν’ ακούσω τις μπότες να χτυπούν σαν κλαπατσίμπαλα στο δρόμο.
Ήταν ο Τανκς που έτρεχε πίσω μου.
“Μάστορα πιάσε αυτό.Τα καταλαβαίνεις εσύ αυτά” μου είπε και μου έδωσε μια κονκάρδα.
“Είτε μέσα είτε έξω, σημασία έχει να μην καταφέρουν να κόψουν τα λόγια σου.Γεια χαρά ρε, θα τα πούμε, χάρηκα.”
Είπε κι έφυγε γκαπαγκούπα όπως ήρθε.
Στα χέρια μου κοίταξα τη “μπαρουτοκαπνισμένη” κονκάρδα.
“Fuck Censorship” έγραφε.
Έχω μια ίδια
Τώρα έχω δύο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s