“Ρε φίλε Asta Kask?”

Μια φορά & έναν καιρό, όταν οι λέξεις Rock και Club μπορούσαν να κάτσουν η μια δίπλα στην άλλη χωρίς να αποτελούν σχήμα οξύμωρο ο ρόλος (και το άγχος) του DJ ήταν να κάνει τον κόσμο να χορέψει.”Βρες μια κοπέλα που να κουνιέται στον ρυθμό ή χορεύει ωραία και παίζε γι’αυτήν, θα ακολουθήσουν και οι άλλοι” μου είχε πει το αφεντικό μου ο Παντελής όταν πήρα το βάπτισμα του πυρός ως DJ καμιά εικοσαριά χρόνια πριν στην Σέριφο.Επιστρέφοντας μετά από ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα απουσίας σε αυτό που ονομάζουμε decks παρατηρώ τις αλλαγές και στα μαγαζιά και στον κόσμο (για να μην μιλήσουμε για την μουσική καθεαυτή).Ο DJ πλέον έχει χάσει την όποια αίγλη κουβαλούσε – όχι άδικα* – και αν είναι τυχερός βρίσκει στο μαγαζί μια δική του θέση και ένα ζευγάρι cd players.Αν όχι μια άκρη στην μπάρα και ένας υπολογιστής κάνουν την δουλειά.

Όχι πως έχει και τόση σημασία αυτό.Σημασία θα έχει πάντα ο λόγος για τον οποίον βρίσκεται ο DJ μέσα στο μαγαζί και αυτός δεν είναι άλλος από το να κάνει τους θαμώνες (και το υπόλοιπο προσωπικό) να περάσουν καλά.Το μέσον (CD, MP3, δίσκοι βινυλίου) δεν έχει πια και τόση βαρύτητα ιδιαίτερα όταν μετά από την κυριαρχία του σετ “dj – υπολογιστής” στα περισσότερα μικρο-μεσαία μαγαζιά οι θαμώνες περιμένουν ότι θα έχεις μαζί σου όλη την μουσική που έχει ηχογραφηθεί από την δεκαετία του 50 και μετά, κάτι που φαίνεται στα μάτια τους όταν έρθουν να σου ζητήσουν κάτι και δεν το έχεις.

 

Είπα όμως, ο DJ υπάρχει στο μαγαζί για να περνάει καλά ο κόσμος.Να έχει ένα πρόγραμμα στο τι θα παίξει αλλά να μην κολλάει σε αυτό όταν δεν βλέπει ανταπόκριση.Και να παίζει και παραγγελιές όταν ζητηθούν ευγενικά και κολλάνε και στο concept που έχει μέσα στο κεφάλι του, και ας χρειάζεται να “κάνει κύκλους” γύρω από τα τραγούδια για να τις ταιριάξει.Να κοιτάει να βρει την “κοπέλα που να κουνιέται στον ρυθμό ή χορεύει ωραία” (τι να κάνουμε οι μαντράχαλοι -σχεδόν- πάντα άχαρα χορεύουν, ένας τύπος που κουνιέται όταν παίζεις Ramones δεν αποτελεί απόδειξη του ότι κάνεις κάτι σωστά).

Αυτά σκεφτόμουν σήμερα τα ξημερώματα γυρνώντας από το White Monkey στο Χαλάνδρι. Και χάρηκα που εισέπραξα το ότι κάποιοι περνάνε ωραία με την μουσική που διαλέγω.Και με το ότι οι παραγγελιές ήταν στα πλαίσια αυτού που έχω στο κεφάλι μου και μου έδωσαν και 5 ιδέες παραπάνω.Άσε με το ότι βρέθηκαν και δυο παιδιά πού μου είπαν “ρε φίλε γαμάτη μπάντα οι Asta Kask**” βλέποντας το μπλουζάκι μου .

*Κατά περίπτωση ούτε άδικα την κουβαλούσε, ούτε άδικα την έχασε.

**Εντάξει, Asta Kask δεν ακούσαμε πάντως

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s