Category Archives: Happy People = No Stories

Διάβαση Πεζών

Με τράκαρε Μολδαβός ασφαλισμένος σε εταιρία με έδρα το Γιβραλτάρ. Τζόκερ από την ανάποδη. Η δικαιολογία ήταν “συγγνώμη φίλε , κοιτούσα γκόμενα, πω πω τι έπαθα”.Γυναίκα δεν πρέπει να υπήρχε σε ακτίνα 50 μέτρων αλλά προτίμησε να πει αυτή την μαλακία από το “πάτησα φρένο αλλά δεν σταμάτησαν τα λάστιχα, έπρεπε να τα έχω αλλάξει από πέρσι” που ξεφούρνισε αργότερα. Περιμένοντας τους αντιπροσώπους των ασφαλιστικών μας τον ρώτησα τι δουλειά κάνει, “εργοστάσιο Καραμολέγκος, εκεί πάμε – υπήρχε και Έλλην γάιδαρος συνοδηγός ο οποίος έφυγε πήγε πήρε καφέδες και δεν ρώτησε καν αν θέλω κάνα νερό, μιας και εγώ ήμουν ένας και δεν μπορούσα να απομακρυνθώ – και έπαιρνε τηλέφωνα συναδέλφους να τον καλύψουν μιας και “ παλιά υπήρχε έξτρα προσωπικό να καλύπτει, τώρα αρχίδια”.Περιέργως ο εκπρόσωπος του Γιβραλτάρ έφτασε μισή ώρα νωρίτερα από τον δικό μου που έφτασε μία ώρα αργότερα και καλή την πίστη είπα του Μολδαβού να φύγει και να μην περιμένει άλλο, μην χάσει και το μεροκάματο.

Πήρα την ασφαλιστική τηλέφωνο, μου είπε ότι το Γιβραλτάρ δεν συμμετέχει στον φιλικό διακανονισμό οπότε έπρεπε να συννενοηθώ εγώ με το Γιβραλτάρ να στείλουν εμπειρογνώμονα στο συνεργείο, να τα συμφωνήσουμε, να γίνει δουλειά και να πάμε στο καλό. Στο πρώτο ραντεβού ο εμπειρογνώμονας εξάντλησε το “από τις 9.00 μέχρι τις 16.00” και ήρθε κατά τις 16.15.’Ένας μαλάκας και μισός, μοσχαροκεφαλή με μια γερμάνικη φράση – δυσδιάκριτη – χτυπημένη στο χέρι , μύριζε παπΆριος από χιλιόμετρα. Αφτός μου έλαχε , με αυτόν θα βγάλω άκρη είπα. Έκτοτε δώσαμε 3 διαδοχικά “ραντεβού”, άφηνα το αυτοκίνητο στο συνεργείο το πρωί, έβγαζα τα μάτια μου στο ίντερνετ περιμένοντας μέχρι το απόγευμα και αυτός άφαντος. Τον έπαιρνε ο μάστορας τηλέφωνο, πότε ο Γιάννης δεν μπορούσε πότε ο κώλος του πονούσε, ώσπου σήμερα εδέησε και εμφανίστηκε στις 14.30 αφού είχαμε μιλήσει στις 9.00 (που είχαμε ραντεβού) και μου είχε πει ότι δέκα και μισή θα είχε τελειώσει.

Τέλος καλό όλα καλά σκέφτηκα, τουλάχιστον να ζητήσω από τον μάστορα να του κάνω μια εξουσιοδότηση και να πληρωθεί αυτός κατευθείαν από την ασφαλιστική αντί να πληρώσω και μετά να τρέχω να βρίσκω τους συναδέλφους της μοσχαροκεφαλής για να βγάλω άκρη. Και πριν προλάβω να το ζητήσω από τον μάστορα, μου το πρότεινε αυτός,αρκετά ταλαιπωρήθηκα είπε, είχε βγάλει και τις φωτοτυπίες, έπρεπε μόνο να πάω στο κ.ε.π. Πράγμα που με έκανε να ψάχνω για τον λάκκο στην φάβα.

Advertisements

Μπλούζ

Blues Bar - Βατοπεδίου
Blues Bar – Βατοπεδίου – Φωτογραφία από το blog του bar.

Ήταν λοιπόν μια φορά και έναν καιρό το Blues, αρχικά ένα μακρόστενο υπόγειο στην Βατοπεδίου και αργότερα ισόγειο, (νεοκλασσικό άραγε?), στην Πανόρμου.Η πρώτη μου επίσκεψη κάπου γύρω στο 1990 ήταν σίγουρα η πρώτη φορά που είρθα σε ουσιαστική επαφή με τα ακουστικά blues και την sangria.Δεν ήταν μέρος για πιστιρικάδες ωστέ να μπορώ υπερηφανεύομαι ότι υπήρξε στέκι μου αλλά τα απογεύματα μέτα (η αντί για ) τη σχολή που πέρασα εκεί θα έχουν πάντα αυτή τη θολούρα της όμοφης ανάμνησης και της κάπνας που 18-19 χρονών σου μοιάζει και λίγο για ατμόσφαιρα noir.Το θυμάμαι κάθε που περνάω από την Πανόρμου και σήμερα που διάβασα το παρκάτω κειμενάκι του Λάμπρου Παπαλέξη (που ασφαλώς και θα με έχει ποτίσει) χωρίς κανείς από τους δυό μας να γνωρίζει οτι θα συναντηθούμε καμιά 20αριά χρόνια αργότερα με αφορμή μια εκπομπή (ακούστε την εδώ),  χωρίς και γώ να ξέρω οτι ήταν ο Φάντης Μπαστούνι των οποίων την κασσέτα είχα αγοράσει από το Studio 51 στην Δροσοπούλου και ακόμα πρέπει να έχω καταχωνιασμένη κάπου.

Blind Willie McTell από τον Robert Crumb.
Blind Willie McTell από τον Robert Crumb.

Μια άγνωστη ιστορία….

Όταν δούλευα σαν barman και όχι μόνο , στο παλιό Blues bar στην Βατοπεδίου μεταξύ νομίζω 1988-1992 κάποιες φορές τα απογεύματα πριν πάω για δουλεια πήγαινα και έτρωγα δίπλα στον ”Καρβουνιάρη”*… Ταβέρνα με βαρέλια , άθλιο φαγητό και service…αλλά πάντα ήταν εκει ένας τύπος ακαθορίστου ηλικίας , τυφλός που έπαιζε κλασικη κιθάρα και τραγουδούσε κάτι απελπισμένα ερωτικά τραγούδια που μου σηκώνανε τη τρίχα… και την ώρα που το λεπίδι του μαχαιριού χάιδευε τη μπριζόλα και η κανάτα γέμιζε το ποτήρι με κρασί σκεφτόμουν πως ο Blind Willie McTell ζεί κάπου εκεί…
έξω απο τις δικές μου ανάγκες…”

1238279_10201948799661146_163907486_nΟ Λάμπρος Παπαλέξης και Οι Χτισμένες Των Θεμελίων κυκλοφόρησαν πέρσι το Δηλητήριο Ποτισμένο Απο Αγάπη.

*Σύμφωνα με πληροφορίες στον ¨Καρβουνιάρη” πλέον “το φαγητό τώρα είναι εξαιρετικό αλλά ο κιθαρίστας λείπει.

Lemmy 1945 – 2015

Photo by Hannes Schmid, Divas & Heroes project.
Photo by Hannes Schmid, Divas & Heroes project.

Για τον Γιάννη που απαντάει στο τηλέφωνο “έλα, ο Lemmy είμαι”,

για τον ψηλό στο Κακοφωνίξ που ζητάει Motorhead λέγοντας “βάλε Motorhead μην γίνει ότι έγινε και στην Πετρούπολη” “Γιατί, τι έγινε στην Πετρούπολη΄?” ” Δεν μου βάλανε” και γελάει σαν παιδάκι,

για την Μαρία που γιόρταζε τα γενεθλία του κάθε χρόνο λες και ήταν συγγενής της,

για το All for you στην κηδεία του Νικολάκη,

για το όνειρο της απόκτησης του No remorse μια φορά και ένα καιρό,

για την Doreen που μου έλεγε ότι ο Lemmy έπαιζε γκολφ με τον πατέρα της,

για το On Parole του Άλκη

για τον Γιώργο που κρύφτηκε στο σπόρτινγκ από βραδύς μη έχοντας χρήματα για εισητήριο,

για την μέρα που  ο Θανάσης αγόρασε το Rock’N’Roll και το χαλβαδιάζαμε στα Goody’s,

για τον Μοτορχεντά από το Βγέθι,

για τα σφηνάκια Lemmy στο Κουμπί,

για αυτή  την ιστορία του Βασίλη,

για την μουσική,

για την στάση,

για όλα

UNSPECIFIED - JANUARY 01:  Photo of LEMMY and MOTORHEAD; Lemmy after the bomb,  (Photo by Fin Costello/Redferns)
UNSPECIFIED – JANUARY 01: Photo of LEMMY and MOTORHEAD; Lemmy after the bomb, (Photo by Fin Costello/Redferns)

Echoes

Θυμάμαι να ακούμε το Echoes πριν απο την περίφημη πορεία του “Ανθού της ελληνικής νεολαίας”.Όσο και να ήθελα να τους μισώ όπως δήλωνε και το ραφτό στην πλάτη μου – αντιγράφωντας τον Rotten – πάντα τους αγαπούσα και ένας από τους λόγους ήταν και εκείνο το απόγευμα.Περίμενα να μου βάλεις να ακούσουμε τίποτα Kreator Flag of hate ή έστω Γενιά Του Χάους, κάτι για ζέσταμα, αλλά εσύ με ταξίδεψες πάνω από τη Στουρνάρη με Pink Floyd.Και τώρα δεν μπορώ να τους ακούσω χωρίς δάκρυα στα μάτια – τουλάχιστον όταν είμαι μόνος μου.Με παρέα κρατάω χαρακτήρα.

1393902_10200801272336366_1862441774_n

Μου έδειχνε ο Σταύρος φωτογραφίες μας τις προάλλες, “α ρε μαλάκα το ξέρεις οτί μόνο εσυ ζείς πλέον?” του είπα όταν μού εδειξε μια με την Αγάπη, τον Νικήτα και τον Σωτήρη, ήταν ευκαρία να του έλεγα ότι μας παράτησες και συ αλλά δεν μπόρεσα, θα ξανάβαζα τα κλάμματα, γάμησε με.

Τα λέμε Γιώργο.

 Η αφορμή εδώ.

Μπάτμαν

Καθώς ανεβοκατέβαινα τα στενά στα σύνορα Χολαργού-Παπάγου και “δόξα το θεό” όταν ψιχάλιζε και “βόηθα παναγιά” όταν έβρεχε σήμερα το πρωί άκουσα μια φωνή να λέει “Μπάτμααααααν, Μπάτμααααααν”. Ιδέα μου λέω, κάτι άλλο θα είναι, κάποια φωνάζει το σκυλί της, ενδεχομένως και τον Ινδό φίλο της που βγήκε για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισε – όχι από πρόθεση, που να βρει περίπτερο στου Παπάγου ο άνθρωπος.

Λίγο αργότερα άντε πάλι “Μπάτμααααααν, Μπάτμααααααν”, ο ώριμος σαραντάρης μέσα μου αμέσως σκέφτηκε να πεταχτεί από την στροφή της Κανάρη κάνοντας “Να να να να να να να – Να να να να να να να – Μπάτμαααααααααααααν” μισή ντροπή δική μου, μισή δική της, γέλιο και για τους δυο – αν έχει χιούμορ, πριν προλάβω να γίνω ρεζίλι και στην έδρα των generals όμως πέφτω πάνω σε μια αστυφύλαξ με στολή αγγαρείας και σε έναν τύπο με πολύχρωμο πανωφόρι – αταίριαστο ζευγάρι σκέφτηκα , άσε που δεν μοιάζει και με τον Μπάτμαν ο τύπος.

“Μπάτμααααααν, Μπάτμααααααν” έκανε το όργανο και μαζί με τον πολύχρωμο ψάχνανε στις φυλλωσιές, “Γάτα ψάχνετε?” μπήκα στο νόημα, “Ναι” λέει η αστυφύλαξ, “Μπας και είναι αυτή που τρέχει πίσω σας?”, “Όχι”, “Μην είναι αυτή τρίχρωμη μέσα από τον φράχτη” “Ούτε, ένας κατάμαυρος είναι και τον ψάχνουμε από χθες”.

Ακουγόταν ένα απόμακρο νιαούρισμα, “Αυτός είναι” είπε το όργανο, “Έχουμε ψάξει παντού αλλά τίποτα”, “καλή τύχη” ευχήθηκα και συνέχισα, έκανα έναν γύρω το τετράγωνο, έλεγξα κάδους, γλάστρες, μπαλκόνια μήν και δεν ήταν και πολύ Μπάτμαν ο γάτος και είχε αποκλειστεί πουθενά αλλά τίποτα.

Επιστρέφοντας βλέπω την αστυφύλαξ με συνοδεία γατιών, ανάμεσα τους και ένας μαύρος, “Αυτός είναι, τον βρήκατε?” ρωτάω, “Ναι, ήταν πάνω στην ταράτσα, δεν μπορώ να καταλάβω πως βρέθηκε εκεί”.

“Ε, αφού είναι Μπάτμαν” την λέω και γυρνάω στον γάτο “Να να να να να να να – Να να να να να να να – Μπάτμαααααααααααααν” του κάνω και ελπίζω να μην κρύφτηκε πάλι σε καμιά ταράτσα και τον ψάχνουν”

Τι δεν θα ξανακάνει Νιάου.

-“Ρε συ, ο Νιάου έχεις ιδέα τι γίνεται?”

-“Πάει καιρός που τον έχω δει είχε περάσει από το μαγαζί και ήταν μια χαρά”

…και μετά από μια βδομάδα ανοίγεις το facebook και το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι η φωτογραφία του Γιάννη και λεζάντα “RIP Νιάου”.Σου έρχεται λίγο βαρύ.Δεν είμαστε ποτέ κολλητοί, ούτε καν φίλοι, γνωστοί από παρέες και στέκια με κάποια αλληλοεκτίμηση.

Ο Γιάννης 5 χρόνια μεγαλύτερος μου ήταν ίσως ο πρώτος άνθρωπος που είχα δει και αντιπροσώπευε (με όλη την σημασία της λέξης) μια μουσική υποκουλτούρα. Πρότυπο για τους εκκολαπτόμενους ροκαμπιλάδες φίλους μου, ρεβέρ, allstar,  περφέκτο, κοκόρι, bmw r51, victoria cats, χαμόγελο και κακή κουβέντα γι’αυτόν δεν άκουγες από κανέναν.

Πρώτη γυμνασίου εγώ, σε κάποια τάξη του λυκείου αυτός, έδινε εξετάσεις και καθόταν στην είσοδο του 15ου με μια άμστελ και την bmw παρκαρισμένη δίπλα. Από εκεί  που έτρεμα τις εξετάσεις (που για μένα θα αργούσαν 2-3 χρονάκια ακόμα) χωρίς να το πάρω χαμπάρι κάτι μέσα μου γύρισε και αποφάσισε ότι εξετάσεις και μαλακίες, δεν θα παίξουν και μεγάλο ρόλο στη ζωή μου.

Monte Carlo, Φωκίωνος, καφενείο “η Μάνη”, συναυλίες των Blue Jeans σε σχολεία, Ευβοίας, Έξοδος, πάντα θα θυμάμαι τα μέρη που τύχαινε και συναντιόμασταν.Και την τελευταία  φορά που τον είδα, αλλαγμένο αλλά οικείο, στο μαγαζί να ζητάει “καμιά γκαραζιά”

Στην κηδεία την περασμένη βδομάδα καταλάβαινες τι σημαίνει να είσαι καλό παιδί και Κυψελιώτης. Από τους συμμαθητές του, από τους φίλους του, από αυτούς που τον γνώρισαν πρώτα σαν Γιάννη και μετά σαν Νιάου.

“One, two, three, four, five, rock & roll will never die”

“…το μυθικό χαμένο κέντρο του κόσμου”

Beer Tales, Φωκίωνος Νέγρη 52
Beer Tales, Φωκίωνος Νέγρη 52
Καζασπιντισμός, Φωκίωνος Νέγρη 2014
Καζασπιντισμός, Φωκίωνος Νέγρη 2014

“…ο τόπος, η γειτονιά είναι πάντα εδώ, αλλά ο χρόνος φέρνει άλλα.Και εμείς κάνουμε κύκλους γύρω από αγαπημένα και στενόχωρα σημεία γύρω από τους ζωντανούς και τους νεκρούς μας, γύρω από όσα έγιναν και δεν έγιναν ή δεν μπορεί πια να γίνουν” Κωστής Λιβιεράτος

Video: Τα Στέκια – Ιστορίες Αγοραίου Πολιτισμού:
Επεισόδιο 11 – Φωκίωνος Νέγρη