10 Worst Rock Operas by James Sullivan

For every rock opera as artistically and commercially successful as Pink Floyd‘ s ‘The Wall’ or Green Day‘s ‘American Idiot,’ there are several more that barely earn their classification as a “musical.” Here are 10 concept albums that were notably unclear on the concept.

From Spinner

'Psychoderelict,' Pete Townshend10. ‘Psychoderelict,’ Pete Townshend
If the Who get two entries on any Top Ten list of best rock operas, resident storyteller Townshend can surely take a mulligan for this wild, loopy swing from 1993. Voice-over dialogue advances a garbled tale of an aging rocker, while the actual aging rocker putters around with half-done riffs and salvaged synth parts from some of the Who’s most recognizable hits. Shanked it!

'Greendale,' Neil Young 9. ‘Greendale,’ Neil Young (Buy CD)
Well known for his brilliant flights of fancy and his periodic lapses in judgment, the great Neil Young took a stand against the Bush administration with his 2003 environmental opus, telling the story of the Green family. They’re Green — get it? Young normally shoots sparks when he’s jacking up the electric bill with his sometime compadres in Crazy Horse. Here, they sound almost literally like they’re phoning it in.

'The Pick of Destiny,' Tenacious D 8. ‘The Pick of Destiny,’ Tenacious D
Yes, we’re aware this 2006 Tenacious D concept album is a parody. The guest appearance of Meat Loaf, not to mention Dave Grohl as the Devil, makes that apparent. But if a little Jack Black goes a long way, this much goes so far we may never find our way back.

'Goes to Hell,' Alice Cooper7. ‘Goes to Hell,’ Alice Cooper (Buy CDLP)
In this one from 1976, the ghoulish rocker serves up a goulash of styles: twangy ballads (‘I Never Cry‘), beatnik jive (‘I’m the Coolest‘), Neil Sedaka-ish piano-pounding (‘Give the Kid a Break‘), even disco rock (‘You Gotta Dance‘). For these transgressions and more, the onetime hellion deserved to be banished forevermore to the golf courses of Arizona.

'The Beat Goes On,' Vanilla Fudge6. ‘The Beat Goes On,’ Vanilla Fudge (Buy LP)
A true epic of overindulgence, in 1968 the Fudge followed up their breakthrough single, a heavy cover of the Supremes‘ ‘You Keep Me Hangin’ On,’ with an absurdly high-concept symphonic suite based on a recurring motif of Sonny and Cher’s ‘The Beat Goes On.’ There are variations on Beethoven, spoken-word interludes, sitars, even — we kid you not — a Hitler sample. Dig it!

'... The Life of Chris Gaines,' Garth Brooks5. ‘… The Life of Chris Gaines,’ Garth Brooks
The country superstar’s weird, grunge-y alter-ego seemed like a momentary excuse to play dress-up in overlong bangs and a soul patch. In 1999, apparently tired of catering to the riding-mower set, Brooks imagined himself an alt-rock heartthrob with a big-scale biopic on the way. No one bought it.

Blows Against the Empire 4. ‘Blows Against the Empire,’ Jefferson Starship
The first album released under the new Starship name, in 1970, this was really a Paul Kantner solo project, with help from some members of the Airplane themselves, the Grateful Dead and many others. Predictably, it’s a fuzzy-headed affair, from a folkish ditty that envisions a ‘Baby Tree’ to a ponderous orchestration about “civilized man.”

'Kilroy Was Here,' Styx 3. ‘Kilroy Was Here,’ Styx (Buy CD)
Set aside for a moment the fact that Dennis DeYoung’s chintzy 1983 concept album about humankind’s mechanized future gave us the timelessly laughable couplet “Domo arigato, Mr. Roboto.” The rest of the album is pretty much unbearable. Although the show-stopper ‘Don’t Let It End‘ promises to keep rock ‘n’ roll alive, ‘Kilroy’ represented the lethal blow for Styx‘s once-actually-rocking image.

'Bat Out of Hell,' Meat Loaf 2. ‘Bat Out of Hell,’ Meat Loaf (Buy LPCD)
Mr. Loaf, the ‘Rocky Horror‘ alum, made his unlikely commercial breakthrough with this 1977 song cycle about teenage lust that was destined to become the fifth-best-selling album of all time, spawning two sequels. His shmaltzy power ballads set the table for a style that has yet to go away, while the oafish baseball metaphor of ‘Paradise by the Dashboard Light‘ wins a Lifetime Achievement trophy from the Campy Awards.

'Music From the Elder,' Kiss1. ‘Music From the Elder,’ Kiss (Buy LP)
When four grown men in high-heeled boots and comic-book catsuits get all pretentious on our asses, there’s something seriously wrong in the world. It must be, as Kiss suggested, ‘A World Without Heroes.’ We’re thinking the legendary misstep of this leaden zeppelin from 1981 is the main reason this band may never get near the Rock and Roll Hall of Fame, no matter how many times they holler, “Hello, Cleveland!”

Advertisements

Hiroshima – 06 08 1945


Excluding the obvious choices of OMDs “Enola Gay” , Crass’s “Nagasaki Nightmare” & the quite cheesy options of Sandra’s “Hiroshima” & Kelly Family’s “Hiroshima, I’m Sorry” (that should be actually “World, We’re Sorry”), i picked up 5 tunes that are relevant to the Hiroshima and Nagasaki bombings of August 1945.

This Mortal Coil – I Come & Stand At Every Door

Actually a Nazim Hikmet poem that previously have been recorded by the likes of Pete Seeger & the Band , here in a haunting version.

Pink Floyd – Two Suns In The Sunset (Buy LP)

Written rather in general for a nuclear holocaust than the certain Hiroshima bombing and released in the cold war era this is a fine sample of why Pink Floyd is a band that do not have fillers even in their weakest albums.

10.000 Maniacs – Grey Victory (Buy CDLP)

Don’t get fooled by the americana driven power-pop.Lyrics are quite “graphical” but not naive!

John Coltrane – Peace On Earth

A different approach proving that sometimes words are not necessary.Special significance added from the fact that this is actually recorded live in Japan.

Gary Moore – Hiroshima (Buy CDLP)

Heavy rock always went well along with war themes.Here’s a different approach with the good old heavy metal straightforward way.

More related songs here : Antiwar Songs

Jean-Jacques Burnell Top 5

The Stranglers’ bassist picks up 5 (interesting) favorites .
Discovered in the April 2004 issue of (Greek music magazine) “Pop & Rock”.

Comments in Italic are mine.

Photo By Malcolm Niekirk.

1. The Stranglers – Norfolk Coast – 2004 (Buy CD)

An obvious choice if you consider that this was just released on the time of the interview.A decent rock album with killer bass & keyboards which surely stands out in their later discography.


2.Tomita – Snowflakes Are Dancing – 1974 (Buy LP)

Well,that’s a pretty tough one as far as i am not an expert either in Tomita or classical music (Tomita’s debut includes several interpretations based on Debussy compositions).Like a soundtrack without a movie has a relaxed “bubbly” atmosphere and in my  opinion the words “quality easy listening music” would define this album.Also sound like someone turned the BBC Radiophonic Workshop sound effects into music!


3. The Doors – L.A. Woman – 1971 (Buy CD)

One of the first two records i ever bought so i will not be any objective on this.Most probably their best album and the last with Jim Morrison on the line-up,unfolds all their love and talent regarding their blues roots.Masterpiece.

4.The Damned – Phantasmagoria – 1985 (Buy CDLP)

A gothic rock boulder from a band that defined the punk rock genre.An uneven album maybe ,the gems included recompense for the couple of “fillers” though. 


5. Kraftwerk – The Man-Machine – 1978 (Buy CD )
  
A genre-definer album if you consider that half of the new wave & synth pop scene that was about to emerge by the late 70s owe it’s sound to this record.Not to mention all the 90s & current electronica minimalists that drink water in their name.If you want to know where all the weird electronic sound of prog-rock & early ambient took a pop turn , look no further!

Δράσε η σκάσε

Πέτυχα ένα petition στο facebook σήμερα , με τίτλο “ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑΝΑΤΟΥΣ ΖΩΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΤΕΛ-ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΤΩΡΑ “.
Εξεπλάγην γιατί ,γνωρίζοντας την ελληνική πραγματικότητα,δεν θα σκεφτόμουν καν να ζητήσω από οδηγό ΚΤΕΛ αν μπορώ να πάρω και τον σκύλο μου μαζί ,εδώ καλά-καλά δεν ξέρω αν είναι διατεθειμένοι να βάλουν στο χώρο αποσκευών οτιδήποτε δεν είναι κουτά-βαλιτσα και δεν έχει “συνηθισμένο” σχήμα , πχ. ένα ποδήλατο .

Μου κίνησε το ενδιαφέρον λοιπόν και είπα να ρίξω μια ματιά να δω τι είδους ιστορία έδωσε την αφορμή για να ξεκινήσει αυτή η δράση. Βρήκα στο αδεσποτολογιο (ένα blog το οποίο κάνει πολύ σημαντική δουλειά όσον αφορά στα αδέσποτα) τη σχετική ανάρτηση με την ιστορία. Παραθέτω εδώ λοιπόν το ζουμί :

“Λίγο πριν από τις 3.30 το απόγευμα ο κ. Μουρτίκας αντιμετώπισε την πρώτη δυσάρεστη έκπληξη. «Στις αποσκευές κατευθείαν» του είπε ο οδηγός, αναφερόμενος στον Μπούμπη. Και ας μην είχε ρωτήσει αν είχε πρόβλημα κάποιος από τους επιβάτες. Ο κ. Μουρτίκας αντέδρασε, αλλά ο οδηγός ήταν αμετάπειστος. Εγκλωβισμένος στις αποσκευές, σε έναν χώρο με απίστευτο θόρυβο, σκοτάδι και λιγοστό αέρα, ο Μπούμπης έκλαιγε ασταμάτητα μέχρι τον Ισθμό, όπου και έγινε στάση. Αλλά ακόμη και εκεί ο οδηγός αρνήθηκε να του ανοίξει για να του δώσει όπως ζήτησε ο Γιάννης Μουρτίκας λίγο νερό. Όταν φτάσανε στο Αίγιο, ο Μπούμπης ήταν νεκρός! “

Και σκέφτομαι:Έχεις ένα σκύλο και σου λέει ο οδηγός ΚΤΕΛ ότι αν θέλεις να τον πάρεις μαζί σου θα πάει με τις αποσκευές. Τι πρέπει να κάνεις?Δεν συζητάμε ότι αν έχεις δυο δράμια μυαλό δεν υπάρχει περίπτωση να χώσεις το σκυλί σου εκεί κάτω,το παιδί σου θα το έβαζες?Αν η νομοθεσία λέει ότι “τα ζώα μπαίνουν με τις αποσκευές και τέρμα” παίρνεις το καλό σου το σκυλί και γυρνάς σπίτι σου και είτε κάθεσαι στα αυγά σου είτε οργανώνεις μια δράση για να ευαισθητοποιήσεις τον κόσμο και να τον ενημερώσεις σε σχέση με την υπάρχουσα νομοθεσία.

Αν όμως επιλέξεις να κάνεις το ταξίδι με τον σκύλο στις αποσκευές είσαι σίγουρος ότι δεν έχεις ευθύνη για ότι συμβεί? Τι σε κάνει να διαφέρεις από τους άθλιους (όσο αφορά αυτό το θέμα τουλάχιστον) τύπους που κοτσάρουν ένα κλουβί πίσω από το αυτοκίνητο και μεταφέρουν σκύλους εκτεθειμένους σε ζέστη,κρύο,καυσαέρια,θόρυβο και κάθε είδους όχληση?

Όταν επέλεξες να υιοθετήσεις ένα σκύλο δεν σκέφτηκες την πιθανότητα να χρειαστεί να ταξιδέψετε μαζί,ελάχιστη γνώση της ελληνικής πραγματικότητας θα πρεπε να σε κάνει να σκεφτείς ότι μάλλον τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν αποτελούν επιλογή. Η πλειοψηφία των ελληνων ότι και να διακηρύττουν ,ουδεμία σχέση έχουν με τη σωστή συμπεριφορά προς οποιοδήποτε άλλο ζώο.

Άντε όμως να δεχτώ ότι έπρεπε πάση θυσία να γίνει αυτό ταξίδι,που να έμενε ο σκύλος μόνος του στο διαμέρισμα η να τον παρατούσες στο σταθμό του Κηφισού?Όταν έγινε στάση και δεν σου επέτρεψε ο οδηγός να δώσεις νερό και να δεις τον σκύλο δεν νομίζεις ότι έπρεπε να καλέσεις την αστυνομία?και αν δεν ερχόταν επιτόπου ας έδινες τον αριθμό κυκλοφορίας του ΚΤΕΛ και τον προορισμό,δεν νομίζω ότι δεν θα έδινε κάποιος σημασία. Στο φινάλε ας έλεγες ότι “στο τάδε ΚΤΕΛ είδα κάποιον να φορτώνει μια τσάντα όπλα για ελάτε να δείτε”.

“«Δεν μου ζήτησαν ούτε συγγνώμη και αρνούνται ακόμη και σήμερα να μου ανακοινώσουν το όνομα του οδηγού» επισημαίνει ο Γ. Μουρτίκας.” Κάλεσε όμως επιτόπου αστυνομικό να βεβαιώσει το όποιο έγκλημα?Έκανε καταγγελία σε αστυνομικό τμήμα? Η απλά πήρε τον καημένο σκύλο και έφυγε?

Τι σε νοιάζει θα μου πεις? Έλα ντε. Απλά μου τη βάρεσε. Petitions,δράσεις και αρχίδια και προσωπική ευθύνη δεν αναλαμβάνει κανείς. Ούτε αυτός που έχει την ευθύνη ενός ζώου ,ούτε όποιος έκρινε ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν ικανός να αναλάβει μια τέτοια ευθύνη,ούτε φαντάζομαι κάποιος από τους συνεπιβάτες που ακούν τον σκύλο να κλαίει για δυο ώρες. Και σας μοιάζει περίεργο που δεν αναλαμβάνουν ευθύνη οι οδηγοί των ΚΤΕΛ και οι σταθμάρχες. Κάποια σύγχυση υπάρχει στο μυαλό σας. Ο σταρχιδισμος των Κτελανθρωπων και οποιουδήποτε μπορεί να ασκήσει εξουσία του τύπου “δικό μου είναι και αν σου αρέσει”είναι φυσικό επακόλουθο της στάσης όλων μας. Το δρασε η σκάσε (τον σκύλο σου απ’τη ζέστη) φαντάζει φτηνό λογοπαίγνιο,τόσο φτηνό όσο φτηνη ήταν τελικά και η ζωή του Μπουμπη.

Κωνσταντίνος Βήτα: Οι 10 δίσκοι της ζωής μου

Hejira / Joni Mitchell (1976)
«Ίσως είναι το άλμπουμ που έχω αγοράσει έξι φορές γιατί έχει χιλιοπαιχτεί στο πικάπ μου. Είναι από τα άλμπουμ που μου μίλησαν στην ψυχή κι έρχεται πάντα κάθε φορά νούμερο 1 στα αγαπημένα μου. Μου αρέσει η απλότητα και η φιλοσοφία του. Είναι σαν τραγούδια απέραντης ευθείας, γεμάτα αναζήτηση και βαθιά συνείδηση».
Blonde on Blonde / Bob Dylan (1966)
«Κυλάει ακόμα στις φλέβες μου, είναι πίσω από τους ώμους μου».
Low / David Bowie (1977)
«Είναι η εφηβεία μου όλη, το θεωρώ από τα πιο περίεργα άλμπουμ που άκουσα ποτέ. Είναι το άλμπουμ που έπεσε από τον ουρανό».
Another Green World / Brian Eno (1975)
«Είναι σαν τα όνειρα. Έτσι όπως θέλεις να είναι ο κόσμος γύρω σου».
Hounds of Love / Kate Bush (1985)
«Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς φτιάχτηκε. Ξαφνικά ξυπνάνε όλα γύρω σου».
Gone to Earth / David Sylvian (1986)
«Με συντρόφευε όπου κι αν πήγα σε όλη τη δεκαετία του ’80. Διέσχισα την Ευρώπη μαζί του – απλά μαγευτικό».
Exit / Pat Martino (1977)
«Σαν η νύχτα να κόλλησε πάνω στα δάχτυλα αυτού του μαγικού κιθαρίστα της τζαζ. Ήταν από τους δίσκους που έμειναν μήνες πάνω στο πικάπ. Αστικό, βαθύ, και σκοτεινό μ’ έναν πολύ γλυκό τρόπο».
Drumming the Beating Heart / Eyeless in Gaza (1982)
«Όταν το άκουσα κατάλαβα ότι έρχεται μια μεγάλη περίεργη δεκαετία μπροστά μου. Έχει ένα ηχόχρωμα που δεν ακούστηκε ποτέ ξανά. Το θεωρώ μοναδικό».
Maximizing the Audience / Wim Mertens (1985)
«Θα έλεγα ότι είναι φτιαγμένο από την υγρασία και την αναγέννηση. Ο πιο βαθύς και ουσιαστικός μινιμαλισμός που άκουσα ποτέ».
Blues Run the Game / Jackson C. Frank (1965)
«Μου είχε φέρει το βινύλιο ένας ξάδερφός μου από τη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’70. Έχει ακόμα, παρ’ όλα τα χρόνια που πέρασαν, μια περίεργη οπτική και κάτι ακατανόητο και συνάμα απλό που μπορεί να σου αλλάξει τον κόσμο. Ένα βαθύ φολκ άλμπουμ».
Ολοκληρο το αρθρο εδω , στο ποντικι

  1. Hejira / Joni Mitchell (1976)
  2. Blonde on Blonde / Bob Dylan (1966)
  3. Low / David Bowie (1977)
  4. Another Green World / Brian Eno (1975)
  5. Hounds of Love / Kate Bush (1985)
  6. Gone to Earth / David Sylvian (1986)
  7. Exit / Pat Martino (1977)
  8. Drumming the Beating Heart / Eyeless in Gaza (1982)
  9. Blues Run the Game / Jackson C. Frank (1965)
  10. Maximizing the Audience / Wim Mertens (1985)
The Geeky Gaeilgeoir

Musings on, and sometimes in, the Irish language

Τραγουδια απο τη δυτικη ακτη

Συνθεσεις του Κωστα Μαζιωτη

Rebellious Jukebox

Slopping thru the primitive cesspool where the roots of Punk grew and took over the world. Celebrating and regretting the music, movies, books and filthy people who make up Protopunk

OBSESSIONIST

dreamer | writer | punk | fighter

Psych Insight Music

Sonic thinking

Μαρία Ξυλούρη ― Δωμάτιο Πανικού

τρία βιβλία, το σάουντρακ τους, κι όλα τα κουλουπού

Root Hog Or Die

Just because your belt's slipped don't mean your gears are stripped

standupandspit

Ranting poetry, sweary poetry, boozy poetry

Ο Ρογήρος πάει Μουντιάλ

από την Αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα στο ποδόσφαιρο

Sentimental music lover

Short stories and other memories from rock 'n' roll

WritingSuzanne

Film. Television. Books. Beauty. Words.

Z ZONE

punk, pop, politics

The Thugbrarian Review

A Rock & Roll Librarian's Guide to New Books and Music

Prison & The Row

News, views, stories, pictures, poetry; from and in prison and death row

The Charnel-House

From Bauhaus to Beinhaus