Jean-Jacques Burnell Top 5

The Stranglers’ bassist picks up 5 (interesting) favorites .
Discovered in the April 2004 issue of (Greek music magazine) “Pop & Rock”.

Comments in Italic are mine.

Photo By Malcolm Niekirk.

1. The Stranglers – Norfolk Coast – 2004 (Buy CD)

An obvious choice if you consider that this was just released on the time of the interview.A decent rock album with killer bass & keyboards which surely stands out in their later discography.


2.Tomita – Snowflakes Are Dancing – 1974 (Buy LP)

Well,that’s a pretty tough one as far as i am not an expert either in Tomita or classical music (Tomita’s debut includes several interpretations based on Debussy compositions).Like a soundtrack without a movie has a relaxed “bubbly” atmosphere and in my  opinion the words “quality easy listening music” would define this album.Also sound like someone turned the BBC Radiophonic Workshop sound effects into music!


3. The Doors – L.A. Woman – 1971 (Buy CD)

One of the first two records i ever bought so i will not be any objective on this.Most probably their best album and the last with Jim Morrison on the line-up,unfolds all their love and talent regarding their blues roots.Masterpiece.

4.The Damned – Phantasmagoria – 1985 (Buy CDLP)

A gothic rock boulder from a band that defined the punk rock genre.An uneven album maybe ,the gems included recompense for the couple of “fillers” though. 


5. Kraftwerk – The Man-Machine – 1978 (Buy CD )
  
A genre-definer album if you consider that half of the new wave & synth pop scene that was about to emerge by the late 70s owe it’s sound to this record.Not to mention all the 90s & current electronica minimalists that drink water in their name.If you want to know where all the weird electronic sound of prog-rock & early ambient took a pop turn , look no further!

Δράσε η σκάσε

Πέτυχα ένα petition στο facebook σήμερα , με τίτλο “ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑΝΑΤΟΥΣ ΖΩΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΤΕΛ-ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΤΩΡΑ “.
Εξεπλάγην γιατί ,γνωρίζοντας την ελληνική πραγματικότητα,δεν θα σκεφτόμουν καν να ζητήσω από οδηγό ΚΤΕΛ αν μπορώ να πάρω και τον σκύλο μου μαζί ,εδώ καλά-καλά δεν ξέρω αν είναι διατεθειμένοι να βάλουν στο χώρο αποσκευών οτιδήποτε δεν είναι κουτά-βαλιτσα και δεν έχει “συνηθισμένο” σχήμα , πχ. ένα ποδήλατο .

Μου κίνησε το ενδιαφέρον λοιπόν και είπα να ρίξω μια ματιά να δω τι είδους ιστορία έδωσε την αφορμή για να ξεκινήσει αυτή η δράση. Βρήκα στο αδεσποτολογιο (ένα blog το οποίο κάνει πολύ σημαντική δουλειά όσον αφορά στα αδέσποτα) τη σχετική ανάρτηση με την ιστορία. Παραθέτω εδώ λοιπόν το ζουμί :

“Λίγο πριν από τις 3.30 το απόγευμα ο κ. Μουρτίκας αντιμετώπισε την πρώτη δυσάρεστη έκπληξη. «Στις αποσκευές κατευθείαν» του είπε ο οδηγός, αναφερόμενος στον Μπούμπη. Και ας μην είχε ρωτήσει αν είχε πρόβλημα κάποιος από τους επιβάτες. Ο κ. Μουρτίκας αντέδρασε, αλλά ο οδηγός ήταν αμετάπειστος. Εγκλωβισμένος στις αποσκευές, σε έναν χώρο με απίστευτο θόρυβο, σκοτάδι και λιγοστό αέρα, ο Μπούμπης έκλαιγε ασταμάτητα μέχρι τον Ισθμό, όπου και έγινε στάση. Αλλά ακόμη και εκεί ο οδηγός αρνήθηκε να του ανοίξει για να του δώσει όπως ζήτησε ο Γιάννης Μουρτίκας λίγο νερό. Όταν φτάσανε στο Αίγιο, ο Μπούμπης ήταν νεκρός! “

Και σκέφτομαι:Έχεις ένα σκύλο και σου λέει ο οδηγός ΚΤΕΛ ότι αν θέλεις να τον πάρεις μαζί σου θα πάει με τις αποσκευές. Τι πρέπει να κάνεις?Δεν συζητάμε ότι αν έχεις δυο δράμια μυαλό δεν υπάρχει περίπτωση να χώσεις το σκυλί σου εκεί κάτω,το παιδί σου θα το έβαζες?Αν η νομοθεσία λέει ότι “τα ζώα μπαίνουν με τις αποσκευές και τέρμα” παίρνεις το καλό σου το σκυλί και γυρνάς σπίτι σου και είτε κάθεσαι στα αυγά σου είτε οργανώνεις μια δράση για να ευαισθητοποιήσεις τον κόσμο και να τον ενημερώσεις σε σχέση με την υπάρχουσα νομοθεσία.

Αν όμως επιλέξεις να κάνεις το ταξίδι με τον σκύλο στις αποσκευές είσαι σίγουρος ότι δεν έχεις ευθύνη για ότι συμβεί? Τι σε κάνει να διαφέρεις από τους άθλιους (όσο αφορά αυτό το θέμα τουλάχιστον) τύπους που κοτσάρουν ένα κλουβί πίσω από το αυτοκίνητο και μεταφέρουν σκύλους εκτεθειμένους σε ζέστη,κρύο,καυσαέρια,θόρυβο και κάθε είδους όχληση?

Όταν επέλεξες να υιοθετήσεις ένα σκύλο δεν σκέφτηκες την πιθανότητα να χρειαστεί να ταξιδέψετε μαζί,ελάχιστη γνώση της ελληνικής πραγματικότητας θα πρεπε να σε κάνει να σκεφτείς ότι μάλλον τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν αποτελούν επιλογή. Η πλειοψηφία των ελληνων ότι και να διακηρύττουν ,ουδεμία σχέση έχουν με τη σωστή συμπεριφορά προς οποιοδήποτε άλλο ζώο.

Άντε όμως να δεχτώ ότι έπρεπε πάση θυσία να γίνει αυτό ταξίδι,που να έμενε ο σκύλος μόνος του στο διαμέρισμα η να τον παρατούσες στο σταθμό του Κηφισού?Όταν έγινε στάση και δεν σου επέτρεψε ο οδηγός να δώσεις νερό και να δεις τον σκύλο δεν νομίζεις ότι έπρεπε να καλέσεις την αστυνομία?και αν δεν ερχόταν επιτόπου ας έδινες τον αριθμό κυκλοφορίας του ΚΤΕΛ και τον προορισμό,δεν νομίζω ότι δεν θα έδινε κάποιος σημασία. Στο φινάλε ας έλεγες ότι “στο τάδε ΚΤΕΛ είδα κάποιον να φορτώνει μια τσάντα όπλα για ελάτε να δείτε”.

“«Δεν μου ζήτησαν ούτε συγγνώμη και αρνούνται ακόμη και σήμερα να μου ανακοινώσουν το όνομα του οδηγού» επισημαίνει ο Γ. Μουρτίκας.” Κάλεσε όμως επιτόπου αστυνομικό να βεβαιώσει το όποιο έγκλημα?Έκανε καταγγελία σε αστυνομικό τμήμα? Η απλά πήρε τον καημένο σκύλο και έφυγε?

Τι σε νοιάζει θα μου πεις? Έλα ντε. Απλά μου τη βάρεσε. Petitions,δράσεις και αρχίδια και προσωπική ευθύνη δεν αναλαμβάνει κανείς. Ούτε αυτός που έχει την ευθύνη ενός ζώου ,ούτε όποιος έκρινε ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν ικανός να αναλάβει μια τέτοια ευθύνη,ούτε φαντάζομαι κάποιος από τους συνεπιβάτες που ακούν τον σκύλο να κλαίει για δυο ώρες. Και σας μοιάζει περίεργο που δεν αναλαμβάνουν ευθύνη οι οδηγοί των ΚΤΕΛ και οι σταθμάρχες. Κάποια σύγχυση υπάρχει στο μυαλό σας. Ο σταρχιδισμος των Κτελανθρωπων και οποιουδήποτε μπορεί να ασκήσει εξουσία του τύπου “δικό μου είναι και αν σου αρέσει”είναι φυσικό επακόλουθο της στάσης όλων μας. Το δρασε η σκάσε (τον σκύλο σου απ’τη ζέστη) φαντάζει φτηνό λογοπαίγνιο,τόσο φτηνό όσο φτηνη ήταν τελικά και η ζωή του Μπουμπη.

Κωνσταντίνος Βήτα: Οι 10 δίσκοι της ζωής μου

Hejira / Joni Mitchell (1976)
«Ίσως είναι το άλμπουμ που έχω αγοράσει έξι φορές γιατί έχει χιλιοπαιχτεί στο πικάπ μου. Είναι από τα άλμπουμ που μου μίλησαν στην ψυχή κι έρχεται πάντα κάθε φορά νούμερο 1 στα αγαπημένα μου. Μου αρέσει η απλότητα και η φιλοσοφία του. Είναι σαν τραγούδια απέραντης ευθείας, γεμάτα αναζήτηση και βαθιά συνείδηση».
Blonde on Blonde / Bob Dylan (1966)
«Κυλάει ακόμα στις φλέβες μου, είναι πίσω από τους ώμους μου».
Low / David Bowie (1977)
«Είναι η εφηβεία μου όλη, το θεωρώ από τα πιο περίεργα άλμπουμ που άκουσα ποτέ. Είναι το άλμπουμ που έπεσε από τον ουρανό».
Another Green World / Brian Eno (1975)
«Είναι σαν τα όνειρα. Έτσι όπως θέλεις να είναι ο κόσμος γύρω σου».
Hounds of Love / Kate Bush (1985)
«Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς φτιάχτηκε. Ξαφνικά ξυπνάνε όλα γύρω σου».
Gone to Earth / David Sylvian (1986)
«Με συντρόφευε όπου κι αν πήγα σε όλη τη δεκαετία του ’80. Διέσχισα την Ευρώπη μαζί του – απλά μαγευτικό».
Exit / Pat Martino (1977)
«Σαν η νύχτα να κόλλησε πάνω στα δάχτυλα αυτού του μαγικού κιθαρίστα της τζαζ. Ήταν από τους δίσκους που έμειναν μήνες πάνω στο πικάπ. Αστικό, βαθύ, και σκοτεινό μ’ έναν πολύ γλυκό τρόπο».
Drumming the Beating Heart / Eyeless in Gaza (1982)
«Όταν το άκουσα κατάλαβα ότι έρχεται μια μεγάλη περίεργη δεκαετία μπροστά μου. Έχει ένα ηχόχρωμα που δεν ακούστηκε ποτέ ξανά. Το θεωρώ μοναδικό».
Maximizing the Audience / Wim Mertens (1985)
«Θα έλεγα ότι είναι φτιαγμένο από την υγρασία και την αναγέννηση. Ο πιο βαθύς και ουσιαστικός μινιμαλισμός που άκουσα ποτέ».
Blues Run the Game / Jackson C. Frank (1965)
«Μου είχε φέρει το βινύλιο ένας ξάδερφός μου από τη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’70. Έχει ακόμα, παρ’ όλα τα χρόνια που πέρασαν, μια περίεργη οπτική και κάτι ακατανόητο και συνάμα απλό που μπορεί να σου αλλάξει τον κόσμο. Ένα βαθύ φολκ άλμπουμ».
Ολοκληρο το αρθρο εδω , στο ποντικι

  1. Hejira / Joni Mitchell (1976)
  2. Blonde on Blonde / Bob Dylan (1966)
  3. Low / David Bowie (1977)
  4. Another Green World / Brian Eno (1975)
  5. Hounds of Love / Kate Bush (1985)
  6. Gone to Earth / David Sylvian (1986)
  7. Exit / Pat Martino (1977)
  8. Drumming the Beating Heart / Eyeless in Gaza (1982)
  9. Blues Run the Game / Jackson C. Frank (1965)
  10. Maximizing the Audience / Wim Mertens (1985)
OBSESSIONIST

dreamer | writer | punk | fighter

Psych Insight Music

Sonic thinking

Μαρία Ξυλούρη ― Δωμάτιο Πανικού

τρία βιβλία, το σάουντρακ τους, κι όλα τα κουλουπού

Root Hog Or Die

Just because your belt's slipped don't mean your gears are stripped

standupandspit

Ranting poetry, sweary poetry, boozy poetry

Ο Ρογήρος πάει Μουντιάλ

από την Αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα στο ποδόσφαιρο

Sentimental music lover

short stories and other memories from rock 'n' roll

WritingSuzanne

Film. Television. Books. Beauty. Words.

Z ZONE

punk, pop, politics

The Thugbrarian Review

A Rock & Roll Librarian's Guide to New Books and Music

Prison & The Row

News, views, stories, pictures, poetry; from and in prison and death row

The Charnel-House

From Bauhaus to Beinhaus

Πολιτισμός

Τα "καλά" έργα των ανθρώπων

Pacific Paratrooper

This WordPress.com site is Pacific War era information