Tag Archives: Κυψέλη

Οριακό Πάρτι

Δυο βιβλιαράκια που διάβασα και όλο σκέφτομαι ότι κάτι θέλω να γράψω και εγώ γι αυτά και όλο δεν προλαβαίνω να το γράψω όπως θέλω.

Οριακό Σημείο - Φώντας Ξενιός
Οριακό Σημείο – Φώντας Ξενιός

Το “Οριακό Σημείο” , πρώτο βιβλίο ενός φίλου από τα παλιά που έχω χρόνια να δω και εξεπλάγην ευχάριστα όταν έμαθα ότι γράφει.Μια ιστορία για την ύπαρξη της ανθρωπιάς εκεί που δεν την περιμένεις, περιγραφή μιας θλιβερής πραγματικότητας με επικάλυψη χλιδής για κάποιους, με τη γεύση της σκατούλας για τους υπόλοιπους. Παρόν για μερικούς, μέλλον για άλλους.

Ο Τελευταίος Του Πάρτι - Ιφιγένεια Κολλάρου
Ο Τελευταίος Του Πάρτι – Ιφιγένεια Κολλάρου

 

“Ο Τελευταίος Του Πάρτι”, δεύτερο βιβλίο ενός κοριτσιού που για μένα αποτελεί “τοπόσημο” της γειτονιάς που μεγάλωσα, έζησα και αγαπάω, χωρίς η ίδια να το ξέρει μια και γνωριζόμαστε κάτι λιγότερο από μια ζωή αλλά δεν κάναμε ποτέ παρέα. Η παρέα απασχολεί και την συγγραφέα, μια παρέα σύγχρονη σχεδόν με τις δικές μου, με μια καλή ζωή χωρίς ενοχές για την απόλαυση της στην δεκαετία του ’90 και μια βουτιά στα δύσκολα μια εικοσαετία μετά. Δύσκολα που έρχονται συνήθως όλα μαζί και κουμπώνουν σαν το tetris.

Και τα δύο τα διάβασα μονορούφι και είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει και άλλος τρόπος, σε παίρνουν και σε πάνε. Το πρώτο θα γινόταν εξαιρετική ταινία, το δεύτερο αξιοπρεπές σήριαλ, αν υπήρχε κάποιος να ενδιαφερθεί για την αξιοποίηση της νέας ελληνικής λογοτεχνίας. Όποτε κάνω αυτή την σκέψη για κάποιο βιβλίο, αυτόματα ο νους μου πάει και στον Βαγγέλη Ραπτόπουλο που έχει εκφράσει την απορία του “γιατί δεν εκμεταλλεύονται οι Έλληνες σκηνοθέτες την – αξιόλογη – νέα ελληνική λογοτεχνία” πολλάκις στις εκπομπές του. Θα γλιτώναμε πολλά μάπα σενάρια και θα κερδίζαμε πολλές καλές ταινίες.

Advertisements

Echoes

Θυμάμαι να ακούμε το Echoes πριν απο την περίφημη πορεία του “Ανθού της ελληνικής νεολαίας”.Όσο και να ήθελα να τους μισώ όπως δήλωνε και το ραφτό στην πλάτη μου – αντιγράφωντας τον Rotten – πάντα τους αγαπούσα και ένας από τους λόγους ήταν και εκείνο το απόγευμα.Περίμενα να μου βάλεις να ακούσουμε τίποτα Kreator Flag of hate ή έστω Γενιά Του Χάους, κάτι για ζέσταμα, αλλά εσύ με ταξίδεψες πάνω από τη Στουρνάρη με Pink Floyd.Και τώρα δεν μπορώ να τους ακούσω χωρίς δάκρυα στα μάτια – τουλάχιστον όταν είμαι μόνος μου.Με παρέα κρατάω χαρακτήρα.

1393902_10200801272336366_1862441774_n

Μου έδειχνε ο Σταύρος φωτογραφίες μας τις προάλλες, “α ρε μαλάκα το ξέρεις οτί μόνο εσυ ζείς πλέον?” του είπα όταν μού εδειξε μια με την Αγάπη, τον Νικήτα και τον Σωτήρη, ήταν ευκαρία να του έλεγα ότι μας παράτησες και συ αλλά δεν μπόρεσα, θα ξανάβαζα τα κλάμματα, γάμησε με.

Τα λέμε Γιώργο.

 Η αφορμή εδώ.

Τι δεν θα ξανακάνει Νιάου.

-“Ρε συ, ο Νιάου έχεις ιδέα τι γίνεται?”

-“Πάει καιρός που τον έχω δει είχε περάσει από το μαγαζί και ήταν μια χαρά”

…και μετά από μια βδομάδα ανοίγεις το facebook και το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι η φωτογραφία του Γιάννη και λεζάντα “RIP Νιάου”.Σου έρχεται λίγο βαρύ.Δεν είμαστε ποτέ κολλητοί, ούτε καν φίλοι, γνωστοί από παρέες και στέκια με κάποια αλληλοεκτίμηση.

Ο Γιάννης 5 χρόνια μεγαλύτερος μου ήταν ίσως ο πρώτος άνθρωπος που είχα δει και αντιπροσώπευε (με όλη την σημασία της λέξης) μια μουσική υποκουλτούρα. Πρότυπο για τους εκκολαπτόμενους ροκαμπιλάδες φίλους μου, ρεβέρ, allstar,  περφέκτο, κοκόρι, bmw r51, victoria cats, χαμόγελο και κακή κουβέντα γι’αυτόν δεν άκουγες από κανέναν.

Πρώτη γυμνασίου εγώ, σε κάποια τάξη του λυκείου αυτός, έδινε εξετάσεις και καθόταν στην είσοδο του 15ου με μια άμστελ και την bmw παρκαρισμένη δίπλα. Από εκεί  που έτρεμα τις εξετάσεις (που για μένα θα αργούσαν 2-3 χρονάκια ακόμα) χωρίς να το πάρω χαμπάρι κάτι μέσα μου γύρισε και αποφάσισε ότι εξετάσεις και μαλακίες, δεν θα παίξουν και μεγάλο ρόλο στη ζωή μου.

Monte Carlo, Φωκίωνος, καφενείο “η Μάνη”, συναυλίες των Blue Jeans σε σχολεία, Ευβοίας, Έξοδος, πάντα θα θυμάμαι τα μέρη που τύχαινε και συναντιόμασταν.Και την τελευταία  φορά που τον είδα, αλλαγμένο αλλά οικείο, στο μαγαζί να ζητάει “καμιά γκαραζιά”

Στην κηδεία την περασμένη βδομάδα καταλάβαινες τι σημαίνει να είσαι καλό παιδί και Κυψελιώτης. Από τους συμμαθητές του, από τους φίλους του, από αυτούς που τον γνώρισαν πρώτα σαν Γιάννη και μετά σαν Νιάου.

“One, two, three, four, five, rock & roll will never die”

“…το μυθικό χαμένο κέντρο του κόσμου”

Beer Tales, Φωκίωνος Νέγρη 52
Beer Tales, Φωκίωνος Νέγρη 52
Καζασπιντισμός, Φωκίωνος Νέγρη 2014
Καζασπιντισμός, Φωκίωνος Νέγρη 2014

“…ο τόπος, η γειτονιά είναι πάντα εδώ, αλλά ο χρόνος φέρνει άλλα.Και εμείς κάνουμε κύκλους γύρω από αγαπημένα και στενόχωρα σημεία γύρω από τους ζωντανούς και τους νεκρούς μας, γύρω από όσα έγιναν και δεν έγιναν ή δεν μπορεί πια να γίνουν” Κωστής Λιβιεράτος

Video: Τα Στέκια – Ιστορίες Αγοραίου Πολιτισμού:
Επεισόδιο 11 – Φωκίωνος Νέγρη

Πανκς Τανκς

fuck_censorship_25mm_badge_xlΜια ιστορία του Bill Hunchback

Χθες γυρίζοντας από την εκπομπή και τις μπύρες μετά, που είχαν έναν εποικοδομητικό με την έννοια της κουβέντας για τη μουσική, την τέχνη και την ελπίδα, χαρακτήρα, συνάντησα στο δρόμο τυχαία το Δημήτρη τον Τανκς. Τον λέγαμε έτσι -πίσω τότε- γιατί σε μια αλλοφρονούσα γριά που είχε ρωτήσει αν ήμασταν Πανκς είχε απαντήσει πως “όχι είμαστε Τανκς”.

Για να είμαι ειλικρινής νόμιζα ότι έχει φύγει στο εξωτερικό ή οτι τον πάτησε κάνα μηχανάκι τόσον καιρό που είχα να τον δω.Μετά την κουβέντα με τα παιδιά στις μπύρες το θεώρησα κάτι σαν οιωνό που έλεγαν και οι Ιροκουά.
-Τι κάνεις ρε με θυμάσαι;
-Ωπ τι έγινε Μπίλλυ; πως πάει ρε ; χρόνια και ζαμάνια.Δεν έρχεσαι Κυψέλη πια έ;
-Γιατί ρε που να έρθω Κυψέλη;
-Χαχαχα δίκιο έχεις το είπα γενικώς …Εγώ εδώ .Μέσα στα γκαράζ με κάτι φίλους βαράμε κλαπατσίμπαλα. Εσυ;
-Εγώ εκεί. Έξω. Βαράω κλαπατσίμπαλα.
-Καλύτερα έξω φίλε.Έχει άλλον αέρα, βλέπεις πως ζει ο κόσμος.
-Καλύτερα μέσα φίλε.Επιλέγεις τον αέρα.Δε σ’ επηρεάζει το πως ζει ο κόσμος.
Είπαμε κι άλλα τέτοια στηρικτικά για τη ζωή του καθενός και χωρίσαμε, μα δεν πέρασαν 5 λεπτά ώσπου ν’ ακούσω τις μπότες να χτυπούν σαν κλαπατσίμπαλα στο δρόμο.
Ήταν ο Τανκς που έτρεχε πίσω μου.
“Μάστορα πιάσε αυτό.Τα καταλαβαίνεις εσύ αυτά” μου είπε και μου έδωσε μια κονκάρδα.
“Είτε μέσα είτε έξω, σημασία έχει να μην καταφέρουν να κόψουν τα λόγια σου.Γεια χαρά ρε, θα τα πούμε, χάρηκα.”
Είπε κι έφυγε γκαπαγκούπα όπως ήρθε.
Στα χέρια μου κοίταξα τη “μπαρουτοκαπνισμένη” κονκάρδα.
“Fuck Censorship” έγραφε.
Έχω μια ίδια
Τώρα έχω δύο.

Καλό μήνα

Κοπέλα γυμνή,30, 40 χρονών, η φούστα κρέμεται στα γόνατα της, παιδικό πράσινο τι σερτ, κατεβαίνει τη Σύρου βγάζοντας άναρθρες κραυγές, δίπλα της κυρία καμιά 60αριά μια της λέει “σταμάτα, σταμάτα” και μια τη σπρώχνει, παράλληλα προχωράνε 2 πιτσιρίκια, ένας σκύλος, μια κυρία, σοκαρισμένοι μεν, “θα περάσει δε”, “αμαρτία από το θεό” είπε ο μαλάκας που αράζει κάθε πρωί στο Μαρινάκι και παρκάρει συνεχώς πάνω στο πεζοδρόμιο διαγώνια και ας έχει δυο θέσεις άδειες μπροστά του, μέσα από το ρολό του μαγαζιού σκέφτομαι πως να το αντιμετωπίσεις αυτό, χρειάζονται βοήθεια, σάμπως να είμαι ο μόνος που θα το σκέφτηκε, δεν έπεσαν από το φεγγάρι,δεν θα έχουν γείτονες? μπορούν οι μπάτσοι να κάνουν τίποτα? σε λίγο θα βγουν στη Πατησίων και εκεί δεν θα είναι γειτονιά να τους συμπονέσει κανείς αδιαφορώντας ή γράφοντας τη μπούρδα του, εκεί σε λίγο καιρό τους αδύναμους θα τους πατάνε φορτηγά και δεν θα νοιάζεται κανένας.