Tag Archives: Ireland

No country for young women: Honour crimes and infanticide in Ireland

“The children died as they lived, discarded like the refuse of society that the Church considered them and the mothers that gave birth to them to be. Most of the children who survived were put to work in industrial schools under the supervision of perverts and sadists.”

Feminist Ire

magdalene

When I was in first year in secondary school in 1997, a girl in the year above me was pregnant. She was 14. The only people who I ever heard say anything negative about her were a group of older girls who wore their tiny feet “pro-life” pins on their uniforms with pride. They slagged her behind her back, and said she would be a bad mother. They positioned themselves as the morally superior ones who cared for the baby, but not the unmarried mother. They are the remnants of an Ireland, a quasi-clerical fascist state, that we’d like to believe is in the past, but still lingers on.

The news broke last week of a septic tank filled with the remains of 796 children and babies in Galway. The remains were accumulated from the years 1925 to 1961 and a common cause of death was malnutrition and preventable disease…

View original post 2,094 more words

Συννεφιασμένη

Tracy’s Bar, Derry.
Έιμαστε στο Tracys Bar στο Ντέρυ και αφού βάρεσε το καμπανάκι για τις τελευταίες παραγγελίες, πίνουμε και βλέπουμε τον μπάρμαν ευγενικά να ζητάει από όποιον τελείωνε το ποτό του να φεύγει σιγά-σιγά. Πάμε να φύγουμε και εμείς και μας λέει, “εσείς δεν φεύγετε”, όταν στο λένε αυτό στο μπάρ που πριν δυο-τρεις ώρες κάποιος σου έπιασε τον κώλο γιατί “σόρυ παιδιά, νόμιζα ότι είστε gay” ε, το παίρνεις κάπως περίεργα. Και μένουμε εμείς οι δύο, και 5-6 άλλοι, κλειδώνουν πόρτες και παράθυρα, κάθονται σε ημικύκλιο και πιάνουν το τραγούδι.Άλλα τα ξέραμε άλλα όχι, ανατριχίλα, “και τώρα θα μας πείτε και εσείς κάτι στα ελληνικά”, “τι να σας λέμε τώρα ρε παιδιά, χώρια που είμαστε δαυλί από τις μπύρες, τι ελληνικό να σας πούμε και να το θυμόμαστε και οι δύο και να το γουστάρουμε, αφήστε καλύτερα”, “όχι, θα πείτε, εμείς πως τραγουδάμε τόση ώρα?” Και είπαμε μια στροφή από τη Συννεφιασμένη Κυριακή και τον ύμνο του Παναθηναϊκού και κερδίσαμε τις μπύρες μας και ένα χειροκρότημα.