Tag Archives: Personal

Διάβαση Πεζών

Με τράκαρε Μολδαβός ασφαλισμένος σε εταιρία με έδρα το Γιβραλτάρ. Τζόκερ από την ανάποδη. Η δικαιολογία ήταν “συγγνώμη φίλε , κοιτούσα γκόμενα, πω πω τι έπαθα”.Γυναίκα δεν πρέπει να υπήρχε σε ακτίνα 50 μέτρων αλλά προτίμησε να πει αυτή την μαλακία από το “πάτησα φρένο αλλά δεν σταμάτησαν τα λάστιχα, έπρεπε να τα έχω αλλάξει από πέρσι” που ξεφούρνισε αργότερα. Περιμένοντας τους αντιπροσώπους των ασφαλιστικών μας τον ρώτησα τι δουλειά κάνει, “εργοστάσιο Καραμολέγκος, εκεί πάμε – υπήρχε και Έλλην γάιδαρος συνοδηγός ο οποίος έφυγε πήγε πήρε καφέδες και δεν ρώτησε καν αν θέλω κάνα νερό, μιας και εγώ ήμουν ένας και δεν μπορούσα να απομακρυνθώ – και έπαιρνε τηλέφωνα συναδέλφους να τον καλύψουν μιας και “ παλιά υπήρχε έξτρα προσωπικό να καλύπτει, τώρα αρχίδια”.Περιέργως ο εκπρόσωπος του Γιβραλτάρ έφτασε μισή ώρα νωρίτερα από τον δικό μου που έφτασε μία ώρα αργότερα και καλή την πίστη είπα του Μολδαβού να φύγει και να μην περιμένει άλλο, μην χάσει και το μεροκάματο.

Πήρα την ασφαλιστική τηλέφωνο, μου είπε ότι το Γιβραλτάρ δεν συμμετέχει στον φιλικό διακανονισμό οπότε έπρεπε να συννενοηθώ εγώ με το Γιβραλτάρ να στείλουν εμπειρογνώμονα στο συνεργείο, να τα συμφωνήσουμε, να γίνει δουλειά και να πάμε στο καλό. Στο πρώτο ραντεβού ο εμπειρογνώμονας εξάντλησε το “από τις 9.00 μέχρι τις 16.00” και ήρθε κατά τις 16.15.’Ένας μαλάκας και μισός, μοσχαροκεφαλή με μια γερμάνικη φράση – δυσδιάκριτη – χτυπημένη στο χέρι , μύριζε παπΆριος από χιλιόμετρα. Αφτός μου έλαχε , με αυτόν θα βγάλω άκρη είπα. Έκτοτε δώσαμε 3 διαδοχικά “ραντεβού”, άφηνα το αυτοκίνητο στο συνεργείο το πρωί, έβγαζα τα μάτια μου στο ίντερνετ περιμένοντας μέχρι το απόγευμα και αυτός άφαντος. Τον έπαιρνε ο μάστορας τηλέφωνο, πότε ο Γιάννης δεν μπορούσε πότε ο κώλος του πονούσε, ώσπου σήμερα εδέησε και εμφανίστηκε στις 14.30 αφού είχαμε μιλήσει στις 9.00 (που είχαμε ραντεβού) και μου είχε πει ότι δέκα και μισή θα είχε τελειώσει.

Τέλος καλό όλα καλά σκέφτηκα, τουλάχιστον να ζητήσω από τον μάστορα να του κάνω μια εξουσιοδότηση και να πληρωθεί αυτός κατευθείαν από την ασφαλιστική αντί να πληρώσω και μετά να τρέχω να βρίσκω τους συναδέλφους της μοσχαροκεφαλής για να βγάλω άκρη. Και πριν προλάβω να το ζητήσω από τον μάστορα, μου το πρότεινε αυτός,αρκετά ταλαιπωρήθηκα είπε, είχε βγάλει και τις φωτοτυπίες, έπρεπε μόνο να πάω στο κ.ε.π. Πράγμα που με έκανε να ψάχνω για τον λάκκο στην φάβα.

Advertisements

“Georgie ripped his zebra pants”

Έκανα μια νέα γνωριμία, λαϊκό παιδί, ωραίος τύπος.Κάθεσαι να πιεις ένα ποτό μαζί του.Βρεθήκαμε στην Ανθούπολη πρωί για να μου δείξει μια δουλειά, αυτός την κάνει 6 χρόνια και εγώ πρέπει να δω αν μπορώ να την κάνω.Και μόνο που κάποιος που δεν σου έχει υποχρέωση σε μπάζει να σου δείξει την δουλειά του καλό σημάδι είναι.Suzuki swift, μπουζούκι σε χαμηλή – σχεδόν μη αντιληπτή – ένταση, σταυρουδάκι, και (λίγο στα κρυφά να πω την αλήθεια) σταυροκόπημα έξω από μια εκκλησιά.”Για γκόμενες” δεν μου είπε  τίποτα (όχι ότι κυκλοφορούσε και καμιά ψυχή στα στενά του Περιστερίου πρωί-πρωί) “για αμάξια” με ρώτησε μοναχά τι έχω, του είπα ένα vw lupo, με ρώτησε αν καίει, 1400 είναι καίει αρκετά για μικρό του είπα και τέλειωσε.”Για Μπάλα” ούτε νύξη.Άλλη δουλειά κάνεις με ρώτησε, είχα ένα δισκάδικο, το έκλεισα και τώρα παλιά μου τέχνη κόσκινο δουλεύω βράδυ. Από το στυλ σου για ξένα σε κόβω μου είπε, ναι ροκ και τέτοια του απάντησα.Τώρα το σχόλιο για το στυλ δεν το κατάλαβα εκείνη την ώρα, τι σερτ, κοντοβράκια και αθλητικά φορούσαμε και οι δύο, άντε να πεις φοράω εγώ δυο σκουλαρίκια (που πλέον σκέφτομαι και να τα βγάλω πριν μπω για τα καλά στη σφαίρα του γραφικού σαραντάρη που νεανίζει).Γύρισα σπίτι και είδα ότι το δικό μου κοντοβράκι είχε ένα κάθετο σκίσιμο από την την μέση μου μέχρι την βάση του κόλου το οποίο φαντάζομαι ότι έκανε στράκες σε όλη την διαδρομή Περισσός -Αττική – Ανθούπολη – Πατήσια – Περισσός – Γαλάτσι και έδωσε μια χαρούμενη νότα στους καυτούς δρόμους και σταθμούς μετρό της πόλης .Ααα! Rock N Roll!

Η φωτογραφία είναι παρμένη από το Carpool Candy οπού η Brooke παθαίνει το ίδιο πράγμα (αλλά το διασκεδάζει – μετά).Το σκίσιμο είναι ακριβώς το ίδιο, το βρακί  – ευτυχώς  – διαφορετικό.

Bohemians – Παοκ 1-0

A blind fan and his dog attending a football match of his beloved club Bohemians 1905. Football unites, football knows no limitations and football brings happiness no matter who you are or where you come from. Respect the game

A blind fan and his dog attending a football match of his beloved club Bohemians 1905. Football unites, football knows no limitations and football brings happiness no matter who you are or where you come from. Respect the game

via Welcome to Heya world – A blind fan and his dog attending a football match….

Παράλληλα, σε αγώνα ελληνικού πρωταθλήματος “…επίθεση» από οπαδούς του ΠΑΟΚ εις βάρος ΑμεΑ. Ο τυφλός οπαδός του «δικεφάλου του βορρά» καταγγέλλει ότι δέχτηκε επίθεση από οπαδούς του ΠΑΟΚ λόγω [του] ότι υπερασπίστηκε τον Σαλπιγγίδη” (απο την Ελευθεροτυπία)

άπαξ, δις, τρις

Μετά την απόλυση Μπογιόπουλου από τον Ριζοσπάστη παρατήρησα μια συχνή εμφάνιση αναρτήσεων σχετικές με τον κύριο από φίλους στο facebook αλλά και γενικά μια τάση να παρουσιάζεται ως ένας “καλά-τα-λέει” άνθρωπος.Δεν ξέρω τι λέει καλά, ξέρω όμως τι δεν έχει πει καλά στο παρελθόν. Και όποτε ακούω το όνομα του αυτή η υπόθεση μου έρχεται στο μυαλό:

Ολόκληρο κείμενο από τον ίδιο τον Κώστα Χατζόπουλο στο GiaNt.

Δις εξαμαρτείν εδώ.

«Αν τα παιδιά ήταν ενωμένα»

Καμιά φορά τρομάζω με τα κείμενα του Θανάση λόγω μεγέθους, ή μάλλον καλύτερα, λόγω έλλειψης χρόνου να τα διαβάσω.Αλλά όταν το παίρνω απόφαση χαίρομαι, και συμφωνώ σχεδόν πάντα.Μόνο που αν τα παιδιά σας στερηθούν τα κόμιξ, όντως θα βγουν “λειψοί” άνθρωποι.
 
 
 
Ο λόγος που αυτό δεν δημοσιοποιήθηκε ως ένα απλό σχόλιο στο facebook όπως θα έπρεπε είναι γιατι το facebook μπλοκάρει τα links από το συγκεκριμένο blog.

…the last Paulene wouldn’t cooperate…

 
 
Το κορίτσι, 12 – 14, καλοντυμένο για έξοδο με φίλες στη Βεΐκου  “Αυτή είναι 19.30 – 21.30” που έλεγε κάποτε και ο Λευτέρης. Κατηφορίζει και δίπλα της αγόρι λίγο μικρότερο της που προσπαθεί να την αγκαλιάσει, φόρμα, ιδρωμένο τι-σερτ, τους βλέπεις μισό τετράγωνο μακρυά, μάλλον χαμογελάς ασυναίσθητα για τη περίεργη εφαρμογή της έννοιας “ρομάντσο” σε αυτές τις άχαρες – για τέτοια πράγματα – ηλικίες. Παρκάρεις ενώ περνάνε δίπλα σου και ακούς το κορίτσι “άσε με, άσε με σου λέω” και ένα αβέβαιο – σαν να ντρέπεται – “βοήθεια”.Καρφώνεις το βλέμμα σου στο αγόρι, αυτό το πρόσωπο, το έχεις ξαναδεί, στον συμμαθητή σου τον Γιώργο, στο παιδί που άραζε στα περίπτερα της Ευελπίδων και πέρναγε από το μαγαζί για κάνα ψιλό, στον γείτονα που οδηγεί τη φρέζα κοιτώντας το άπειρο, στο Νικουλέλι. Κάτιδεν πάει καλά, δεν υπάρχει πολιτικά ορθή έκφραση που να σου έρχεται στο μυαλό, όχι τουλάχιστον κάποια που να μην ντρέπεσαι να βάλεις πλάι στις λέξεις “τρομοκρατημένο κορίτσι”.Νοητική καθυστέρηση, κοινωνική ανεπάρκεια. “Δεν πρέπει να φέρεσαι έτσι στο κορίτσι” του λες, το βλέμμα του κολλάει πάνω σου, χαμογελάει, “είμαι ευγενικός” σου λέει με αυτό το χαμόγελο,όχι χαρούμενο, πυρετικό, το στομάχι σου κόμπος.Το κορίτσι βρίσκει ευκαιρία και φεύγει, παίρνει από δίπλα μια κυρία και κατηφορίζει, εσύ δεν τον αφήνεις από τα μάτια σου, έχει μπλοκάρει, γυρνάει γύρω-γύρω σαν να μπήκε φράχτης ανάμεσα σε αυτόν και τη κατηφόρα.Τα παρατάει και ανηφορίζει.Κάνα δεκάλεπτο αργότερα περνάς από δίπλα του, κάθεται στο πεζοδρόμιο και παίζει gameboy.Σταματάς, τον κοιτάς, δεν σηκώνει κεφάλι, δεν ξέρεις τι να κάνεις, φεύγεις.Ένα τετράγωνο πιο πάνω ένα τσούρμο συνομήλικοι του παίζουν μπάλα στο δρόμο.Το μόνο που θέλεις είναι να κοιτάς αυτή τη κολοπόλη από ψηλά χωρίς να σκέφτεσαι τι συμβαίνει στα στενά της.
 
 

Καλό μήνα

Κοπέλα γυμνή,30, 40 χρονών, η φούστα κρέμεται στα γόνατα της, παιδικό πράσινο τι σερτ, κατεβαίνει τη Σύρου βγάζοντας άναρθρες κραυγές, δίπλα της κυρία καμιά 60αριά μια της λέει “σταμάτα, σταμάτα” και μια τη σπρώχνει, παράλληλα προχωράνε 2 πιτσιρίκια, ένας σκύλος, μια κυρία, σοκαρισμένοι μεν, “θα περάσει δε”, “αμαρτία από το θεό” είπε ο μαλάκας που αράζει κάθε πρωί στο Μαρινάκι και παρκάρει συνεχώς πάνω στο πεζοδρόμιο διαγώνια και ας έχει δυο θέσεις άδειες μπροστά του, μέσα από το ρολό του μαγαζιού σκέφτομαι πως να το αντιμετωπίσεις αυτό, χρειάζονται βοήθεια, σάμπως να είμαι ο μόνος που θα το σκέφτηκε, δεν έπεσαν από το φεγγάρι,δεν θα έχουν γείτονες? μπορούν οι μπάτσοι να κάνουν τίποτα? σε λίγο θα βγουν στη Πατησίων και εκεί δεν θα είναι γειτονιά να τους συμπονέσει κανείς αδιαφορώντας ή γράφοντας τη μπούρδα του, εκεί σε λίγο καιρό τους αδύναμους θα τους πατάνε φορτηγά και δεν θα νοιάζεται κανένας.