Tag Archives: Sonic Boom

Μέγκοβιτς

Πέρασε ο κύριος Μαργαρίτης από το μαγαζί και μου είπε “πεθαμένη δουλειά είναι και αυτή, φταίμε και εμείς, φταίνε και οι εταιρίες, φταίνε και κάτι μαλάκες που φέρανε τον μπρέγκοβιτς και τον μέγκοβιτς και τα γαμήσανε όλα, τι τους θέλαμε τους Μπρέγκοβιτς αφού τώρα πάλι Μάρκο τραγουδάνε”, “δεν πειράζει, μην σε νοιάζει” του απάντησα. Ήταν και ο γείτονας ο κύριος Ντίνος, παλιά κιθάρα στην Αθήνα και του λέει “Έλα ρε Γιώργο πάνω να δεις και τη Σόνια” αλλά δεν μπορούσε να κάτσει.Μόλις έφυγε γυρνάει ο κύριος Ντίνος και μου λέει, “τον άκουσες Γιωργάκη, ο Μπρέγκοβιτς του φταίει, αμόρφωτος παιδί μου, τι να κάνεις, εγώ τον έβγαλα και τώρα δεν θυμάται το όνομα μου”. Μετά μου είπε πάλι την ιστορία με τον Καλατζή “που ήταν ένα παιδάκι με μια κιθαρίτσα και αυτή τη πορδοφωνή,φοιτητής, στην πλατεία αμερικής, να βγάλει κάνα μεροκάματο.”

Κρίκοι

Την εποχή που ζαλίζαμε εμείς αρχίδια στα δισκάδικα, φίλος καλός από το Φάληρο που μας χαιρέτησε για πάντα, μπαίνει στο Pilgrim στη Διδότου και ζητάει αυτό το κομμάτι που πάει “τα, ταρατα, ταρατα, τα” και αγοράζει το Retitled. Πριν 10 λεπτά μπαίνει γνωστός πελάτης και καλό παιδί στο μαγαζί και μου λέει, “ρε φίλε, ψάχνω ένα new wave κομμάτι αλλά δεν ξέρω ούτε συγκρότημα, ούτε τίτλο, μόνο να σου κάνω πως πάει, δεν σε πειράζει να σου κάνω λίγο τον καραγκιόζη ε?”, ” δεν χρειάζεται, το Links ψάχνεις”.

Ρημαδιό

Ιωάννου Δροσοπούλου 51
Καθώς γυρνούσα από τον κάδο των σκουπιδιών στη γωνία είδα τον πιτσιρικά να περιμένει έξω από το μαγαζί.

Το παπούτσι βρισκότανσε τέτοιο χάλι που το κορδόνι περίσσευε από το μπροστινό μέρος, ήταν περασμένο μεταξύ σόλας και ραφής. Δεν τον θυμόμουν αλλά ήταν από αυτά τα παιδάκια με την ευγενικά θλιμμένη φάτσα και το σχεδόν διάφανο δέρμα. Καλημέρα του λέω. “Μήπως ξέρετε που θα βρώ παπούτσια ?” μου απάντησε. Τι εννοείς του λέω, “με έστειλε η μαμά μου να πάρω παπούτσια”, εδώ σε έστειλε, “ναι στη Σύρου”, και η μαμά σου πού είναι, “σπίτι”, ναι αλλά εδώ δεν πουλάμε παπούτσια, “ναι αλλά ξέρεις που έχει?” , πήγαινε στην Κυψέλης πάνω στην γωνία, “πήγα αλλά η κοπελιά μου είπε ότι δεν έχει στο νούμερο μου”, πήγαινε στη μαμά σου να την ξαναρωτήσεις.”Ξέρεις κανέναν Πάνο”, όλο και κάποιον θα ξέρω αλλά το επίθετο του πώς είναι, “τάδε”, δεν μου λέει κάτι, είναι μικρός η μεγάλος, “μεγάλος σαν κι’εσένα” δηλαδή πόσων χρονών με κάνεις εμένα, “ε, εξήντα”.

Μπαίνω μέσα, έρχεται από πίσω, “τις ταινίες πόσο τις έχετε?” δεν έχουμε ταινίες, μόνο μουσική, “α, μα εγώ είχα πάρει μια ταινία παλιά” σε θυμήθηκα, με τον αδερφό σου ε?, “ναι” αλλά τώρα δεν έχουμε, “τα cd πόσο κάνουν?” τόσο, “α, καλά” που θα πάς τώρα, “να πάρω παπούτσια”, για κοίτα στην γωνία πιο κάτω δεξιά είχε ένα μαγαζί αλλά δεν θυμάμαι άν έχει κλείσει, “που, από εκεί?” όχι αριστερά, δεξιά, “ά καλά γειά” και έφυγε.

Καμιά τριανταριά χριστούγεννα πριν, 2-3 δρόμους παρακάτω , στο Studio 51στη Δροσοπούλου είχα αγοράσει αυτό το σινγκλάκι, τότε που άν είχες 100 δραχμές έμπαινες στο δισκάδικο και έπαιρνες ότι μαλακία έκανε τόσο. Η φάτσα αυτού του Neilείχε πλάκα. Οι τρύπες στα παπούτσια πιτσιρικάδων όχι.