Category Archives: Δανεικά

(Not so) exciting times in Belfast, 1982

New Mania, number 6, 1982, takes a look at the punk scene in Belfast.

Source: Belfast


BBC Radio 4 – The Reunion, Women of Punk

Source: BBC Radio 4 – The Reunion, Women of Punk

Sue MacGregor reunites five musicians who embraced the anarchy of punk music and created a unique style of their own.

For many young people, Britain in the late 1970s was a place without hope. Unemployment was high. The value of the pound was low and, despite the feminist activity of the early 1970s, the most many girls aspired to was to marry well and look good.

Female role models were hard to fine – especially in music. The only all-girl troupes on Top of the Pops were Legs and Co.

Then punk happened.

Women could dress how they liked, behave how they wanted and develop their own sound without being manipulated by the mostly male gatekeepers of the record industry. Young women who didn’t fit the traditional mould of femininity found a new tribe in punk. A place where they could finally be themselves. But the movement attracted fear and aggression from straight society. And few made much money from the short-lived scene.

Sue MacGregor brings together five female punk pioneers.

Gaye Advert, bass player in The Adverts, was described as the first female punk star. But the industry focus on her looks caused animosity in the band.
Toyah Willcox, an aggressive tomboy, found her emotional rebellion in punk and appeared in Derek Jarman’s cult punk film Jubilee.
Gina Birch of The Raincoats played her first gig in November 1977 a few weeks after forming her all-female band.
Tessa Pollitt abandoned her A levels to join all girl punk band, The Slits.
Vivien Goldman was in the The Flying Lizards and Features Editor on the weekly music paper, Sounds. She is now a Professor of Punk in New York.

The guests discuss the impact and legacy of their movement.

Producer: Karen Pirie
Presenter: Sue MacGregor
Series Producer: David Prest

A Whistledown production for BBC Radio 4.

Ain’t Talkin’ ‘Bout Love

Διάβαζα για την τελευταία εμφάνιση των Van Halen στο Pasasdena Civic Auditorium και θυμήθηκα αυτό:

fear live whiskyΈνα βράδυ περιμέναμε έξω από το Whisky, το πλάνο ήταν να μαζευτεί η συμμορία μας* μπροστά στην σκηνή ακριβώς πριν ανέβουν να παίξουν οι Fear. Κολοβαρούσαμε στο πεζοδρόμιο παρέα με τα καλύτερα παιδιά του hardcore όταν πλάι στο πεζοδρόμιο άραξε ένα εντυπωσιακό hot rod από τα ηχεία του οποίου ακουγόταν κάποια ροκ μαλακία. Από τη θέση του συνοδηγού ξεπετάχτηκε ο “Diamond” David Lee Roth των Van Halen, κομπλέ με το ριγέ κολάν, τα γυαλιά-καθρέφτες και τα ανεξέλεγκτα μαλλιά του. Στην θέση του οδηγού ο Eddie Van Halen περίμενε τον παρκαδόρο.

Με τα χέρια ανοιχτά ο Lee Roth απευθύνθηκε προς το πλήθος φωνάζοντας Deserved It“Κοιτάτε ποιος ήρθεεεεεεεε”.

Ο συμβουλάτορας του προφανώς είχε ξεχάσει να τον ενημερώσει για το ποιος παίζει στο Whisky εκείνη τη βραδιά. Το αποσβολωμένο κοπάδι πάνκηδων υποδέχτηκε την επική αυτή είσοδο με νεκρική σιγή μέχρι που λίγα δευτερόλεπτα αργότερα κάποιος φώναξε:

Την γάμησες!”

Ακολούθησε μια έκρηξη γέλιου ακολουθούμενη από καταιγισμό μπύρας και ρόχαλας. Τα χέρια του πλήθους στριφογυρνούσαν τον David και ή φάση έμοιαζε με ζωντανό φλίπερ λίγο πριν το τιλτ.

Με το που κατάλαβε ότι βρισκόταν σε εχθρικό έδαφος ξαναχώθηκε στο αμάξι φωνάζοντας στον Eddie “Πάτα το, τον Χριστό μου μέσα!” “

*La Mirada Punks


Απόσπασμα από το βιβλίο “Disco’s Out…Murder’s In!the true story of frank the shank and L.A.’s deadliest punk rock gang των Heath Mattioli & David Spacone.Η απόδοση στα Ελληνικά δική μου.Το βιβλίο online εδώ.


Blues Bar - Βατοπεδίου
Blues Bar – Βατοπεδίου – Φωτογραφία από το blog του bar.

Ήταν λοιπόν μια φορά και έναν καιρό το Blues, αρχικά ένα μακρόστενο υπόγειο στην Βατοπεδίου και αργότερα ισόγειο, (νεοκλασσικό άραγε?), στην Πανόρμου.Η πρώτη μου επίσκεψη κάπου γύρω στο 1990 ήταν σίγουρα η πρώτη φορά που είρθα σε ουσιαστική επαφή με τα ακουστικά blues και την sangria.Δεν ήταν μέρος για πιστιρικάδες ωστέ να μπορώ υπερηφανεύομαι ότι υπήρξε στέκι μου αλλά τα απογεύματα μέτα (η αντί για ) τη σχολή που πέρασα εκεί θα έχουν πάντα αυτή τη θολούρα της όμοφης ανάμνησης και της κάπνας που 18-19 χρονών σου μοιάζει και λίγο για ατμόσφαιρα noir.Το θυμάμαι κάθε που περνάω από την Πανόρμου και σήμερα που διάβασα το παρκάτω κειμενάκι του Λάμπρου Παπαλέξη (που ασφαλώς και θα με έχει ποτίσει) χωρίς κανείς από τους δυό μας να γνωρίζει οτι θα συναντηθούμε καμιά 20αριά χρόνια αργότερα με αφορμή μια εκπομπή (ακούστε την εδώ),  χωρίς και γώ να ξέρω οτι ήταν ο Φάντης Μπαστούνι των οποίων την κασσέτα είχα αγοράσει από το Studio 51 στην Δροσοπούλου και ακόμα πρέπει να έχω καταχωνιασμένη κάπου.

Blind Willie McTell από τον Robert Crumb.
Blind Willie McTell από τον Robert Crumb.

Μια άγνωστη ιστορία….

Όταν δούλευα σαν barman και όχι μόνο , στο παλιό Blues bar στην Βατοπεδίου μεταξύ νομίζω 1988-1992 κάποιες φορές τα απογεύματα πριν πάω για δουλεια πήγαινα και έτρωγα δίπλα στον ”Καρβουνιάρη”*… Ταβέρνα με βαρέλια , άθλιο φαγητό και service…αλλά πάντα ήταν εκει ένας τύπος ακαθορίστου ηλικίας , τυφλός που έπαιζε κλασικη κιθάρα και τραγουδούσε κάτι απελπισμένα ερωτικά τραγούδια που μου σηκώνανε τη τρίχα… και την ώρα που το λεπίδι του μαχαιριού χάιδευε τη μπριζόλα και η κανάτα γέμιζε το ποτήρι με κρασί σκεφτόμουν πως ο Blind Willie McTell ζεί κάπου εκεί…
έξω απο τις δικές μου ανάγκες…”

1238279_10201948799661146_163907486_nΟ Λάμπρος Παπαλέξης και Οι Χτισμένες Των Θεμελίων κυκλοφόρησαν πέρσι το Δηλητήριο Ποτισμένο Απο Αγάπη.

*Σύμφωνα με πληροφορίες στον ¨Καρβουνιάρη” πλέον “το φαγητό τώρα είναι εξαιρετικό αλλά ο κιθαρίστας λείπει.

Repo Man Life: Aways Intense

A repoman life is always intense (1984)

Stanton was born in West Irvine, Kentucky. His films include Alien, Repo Man, Pretty in Pink, Red Dawn, Cool Hand Luke, Wild at Heart, and Escape from New York.He stars in HBO’s Big Love.

That doormat? That doormat? It was a gift. Got that years and years ago. “Welcome UFOs and crews.”

Churches. Catholics. Jews. Christians. Protestants. Mormons. Muslims. Scientologists. They’re all macrocosms of the ego. When man began to think he was a separate person with a separate soul, it created a violent situation.

Everyone wants an answer. I think it was Gertrude Stein who wrote, “There is no answer, there never was an answer, there’ll never be an answer. That’s the answer.” It’s a hard sell, but that’s the ultimate truth.

For Ride in the Whirlwind, Jack came to me and said, “Harry I’ve got this part for you. His name is Blind Dick Reilly and he’s the head of the gang. He’s got a patch over one eye and a derby hat.” Then he says, “But I don’t want you to do anything. Let the wardrobe play the character.” Which meant, just play yourself. That became my whole approach.

Awareness is its own action.

We had a scene in One from the Heart. Francis Ford Coppola comes up to me and he says, “Harry Dean, why don’t you direct this scene?” Can you imagine that?

Ten seconds from now you don’t know what you’re gonna say or think. So who’s in charge?

I make my living asking questions, too. Acting, you ask questions.

There’s no answer to what made Paul Newman a great actor.

A friend is somebody who doesn’t lie. My friend Logan, great guy, said to me once, “Lie to me once, it’s strike one. Like to me twice, it’s strike three.”

Jack Nicholson could be president, easy.

Marilyn Monroe was used and tossed away. I told Madonna, “You’re not like that. Don’t be.”

I don’t know why I’ve never married. Again, I had nothing to do with it. I just evolved, you know.

No, I’m not curious about anything. I’m just letting it all happen.

There’s no answer to the state of Kentucky. Again, you’re looking for an answer and there is none.

I only eat so I can smoke and stay alive.

The Ten Commandments. What is that? That’s what they do in the army. Give you orders. “Thou shalt not kill?” And we immediately set on killing each other — in spades.

Most people as they get older don’t talk about it. But the sex drive lessens. You’re not driven by it.

I’d love to meet Gandhi. And Christ. I’m sure he’d be interesting. And a lot different than a lot of people would think.

The void, the concept of nothingness, is terrifying to most people on the planet. And I get anxiety attacks myself. I know the fear of that void. You have to learn to die before you die. You give up, surrender to the void, to nothingness.

Oh, yeah, Marlon and I talked about this stuff all the time. On the phone once, he said, “What do you think of me?” And I said, “I think you’re nothing.” And he goes, “Bahahaha!”

Is there an interesting way to go? Who gives a fuck? You’re already gone.

The only fear I have is how long consciousness is gonna hang on after my body goes. I just hope there’s nothing. Like there was before I was born.

Anybody else you’ve interviewed bring these things up?

Hang on, I gotta take this call. “Hey, brother. That’s great, man. Yeah, I’m being interviewed by this Esquire guy. We’re talking about nothing. I’ve got him well-steeped in nothing right now. He’s stopped asking questions.”

Interviewed for Esquire  by Cal Fussman, November 7, 2008